O, ik kan het me nog goed herinneren... Ik was altijd verliefd op vrouwen die het niet op mij waren. Altijd wachten en hopen. Wachten op een teken, een blik, een aanraking en die kwam maar niet of heel even en dan had ik weer hoop. Dag en nacht-dromen die onvervuld bleven en me het gevoel gaven dat ik niet aantrekkelijk was of niet intelligent genoeg was.
Elke keer weer hetzelfde liedje. Het waren altijd vrouwen waar ik tegen op keek. Die iets hadden wat ik niet had. Een zelfverzekerde houding of ze konden prachtig zingen en hadden gestudeerd. Een pijnlijke kwestie die vele jaren en vele vrouwen duurde. Mezelf klein en onwaardig voelen met het idee dat mijn leven niet veel te betekenen had in vergelijking met anderen.
De bevrijding kwam toen ik me ging verdiepen in spiritualiteit. Ik kwam er achter dat ik een volwaardig mens ben. Een schitterende ziel met een hoop beperkingen die ik mezelf had opgelegd door allerlei ervaringen in mijn jeugd en wie weet wel daarvoor.
Ik leerde dat we allemaal prachtige zielen zijn die door verwikkelingen en vergissingen zijn gaan geloven dat we niet volwaardig zijn. Gelukkig komen steeds meer mensen er achter.
Ook leerde ik dat ik liefde ben en dus te geven heb. Als ik wacht tot iemand me liefde geeft dan ben ik behoeftig en kijk ook zo naar de wereld. Als ik mezelf oplaad met liefde dan ben ik gevuld en kan ik het doorgeven. Ik hoef mijn armen maar open te gooien en de Liefde in te ademen en hup... ik voel me zo vol stromen. Dan moet ik het wel doorgeven anders voelt het alsof mijn lichaam ontploft omdat het zoveel liefde niet aan kan.
Wat voor mij zo is, is natuurlijk voor iedereen zo. Ik zie het om me heen gebeuren. Steeds meer mensen die daar achter komen en hun armen wijd open spreiden. Je ziet het aan de lichten in hun ogen... aan het geluk waarmee ze de ontdekking doen en bijna ongeloof dat het inderdaad zo is.
Ik zie het aan de manier waarop "problemen" opeens geen problemen meer zijn maar iets wat opgelost kan worden en als een zoemende mug van de schouders wordt weggewoven.
De afhankelijke houding verandert in een speelse, open houding en waar vroeger de ogen zwaar stonden zie ik nu lichtjes. Ineens is er wijsheid en een enorme drang om die door te geven. Weg wachten op de liefde, het smachten naar een aai over de bol of verliefd op de "verkeerde" geliefdes. We zijn zelf de geliefde en iedereen deelt mee.
https://youtu.be/l7WkQmODmxE
