Goeroe's, religies, kerken en verlichting

en de wijsheid van mijn oma:

In het begin was het een openbaring. Leerde baas te worden over mijn gedachten. Mijn gedachten tot rust te brengen. In stilte te zijn. Mijzelf als ziel te zien en persoonlijk contact met God te hebben. Het was geweldig en het is geweldig gebleven. Waarom? Omdat ik het er bij heb gelaten. Dat wat voor mij werkte heb ik voor me laten werken. Dat wat niet voor me werkte heb ik gelaten.

Op dit moment speelt er van alles in goeroe en religieland. Veel mensen komen gedesillusioneerd thuis van de verlichting. Het was zo mooi en het licht was aanraakbaar en dichtbij... en dan de ontgoocheling. Zelf heb ik jaren geleden gemediteerd bij een spirituele beweging.
Is een goeroe of een religie een gevaar of een les? Ik denk dat het ongeveer hetzelfde is als een geliefde die later tegen blijkt te vallen. Je bent verliefd ... dat is ‘r, je trouwt en na een aantal jaren blijkt de schat niet de schat die je dacht dat ie was. Je merkt dat je jezelf niet meer was. Dat je je teveel conformeerde aan zijn/haar leven. Je bent woedend en voelt je bedrogen. Dan komt het punt dat je inziet dat je aan je eigenwaarde moet werken en uiteindelijk kom je er sterker uit. Zo is het ook met een spirituele beweging.

Eerst leer je dat je meester bent over je gedachten ... dan leren ze je dat je je gedachten over moet laten aan God. Helemaal mee eens. Uw wil geschiedde ... Helaas is het zo dat de organisatie, de kerk of de goeroe bepaalt wat de wil van God is.

Zodra je je conformeert aan regels die organisaties of goeroes je opleggen ben je je verlichtingsgevoel kwijt. Dan gaat angst een rol spelen.In een organisatie waar liefde wordt gepredikt, klopt dat natuurlijk niet. Dus dat is een teken. Net als het angstig zijn voor je man of vrouw. Dan is er iets fundamenteel mis met je eigenwaarde.

Vaak verwijten mensen dan de organisatie of de ander dat ze hun leven hebben verpest. Toch heb je dat zelf gedaan. Jij hebt het laten gebeuren. Geeft niets.. vallen en opstaan. En gooi het kind niet met het badwater weg. Je hebt iets moois ervaren. Je hebt jezelf ervaren op een zeer bijzondere manier. Dat is nooit weg. En als je nog weet hoe je dat deed, kun je dat weer doen. Dan weet je wat werkt en wat niet voor je werkt. Punt.
Zodra je gaat verwijten en spijt gaat hebben dan zit je jezelf in de weg. Je geeft negativiteit een kans. Voor je het weet zit je in een neerwaartse spiraal. Verwerk je pijn en ga verder op je pad.

Mijn oma was stervende en iemand stuurde een priester om de absolutie te geven: "Nee, dank u, niet nodig... ik heb zelf al contact met God."

Uit: 'Niets meer te bewijzen'

Voorwoord Placebo's en fluitende fietsen'

Toen ik tegen de dertig was, stond ik op het punt om de Amstel in te duiken. Ik had er genoeg van. Ik was boos en teleurgesteld in het leven, de wereld, mijn vrienden en mijzelf. Er lag ijs op het water, dus van mijn plan kwam niet veel terecht. Ik lag op de sneeuw langs de kant en bonkte met mijn vuisten op de grond. Na een tijdje stapte ik toch maar weer op de fiets, huiswaarts. Fietsend door de Rijnstraat in Amsterdam werd het me in één klap duidelijk. Als dit het laagste punt was waar ik in mijn leven stond, dan kon ik vanaf hier alleen maar groeien.
Op dat moment was ik vrij. Ik liet al mijn ideeën ter plekke los. Alle vastgeroeste ideeën van jaren. Over mannen, vrouwen, over de wereld, over mijzelf. Ik voelde me als een baby die nog helemaal de wereld mocht ontdekken. Ik had me nog nooit zo vrij en fris gevoeld.

Als een ander mens kwam ik thuis. Daar begon mijn zoektocht naar een gelukkiger leven en ik stond open om dat te onderzoeken wat werkte en los te laten wat niet werkte.
Ik volgde trainingen positief denken, NLP en meditatie en na een massageopleiding werd ik shiatsumasseur. Vooral een nieuwe manier van denken, mediteren en het masseren, maakten dat ik totaal anders in het leven ging staan.
Na het behalen van mijn diploma shiatsumassage had ik mijn praktijkruimte naast de Stopera op het Waterlooplein in Amsterdam. Daar kwamen veel ambtenaren, danseressen van het Nationaal Ballet en operazangers voor een massage. Soms kwam een operazangeres tussen twee aria’s binnenrennen om snel een schouder- nekmassage te krijgen. Mijn cliënten kwamen gestresst binnen en gingen rustig weer weg. Na een week kwamen ze echter weer even gestresst binnen. Uiteindelijk hadden de gesprekken na de massage meer effect.

Voor mijn cliënten organiseerde ik workshops om ze te laten oefenen op een effectieve manier met hun problemen om te gaan. Massage is symptoombestrijding en de workshops gingen veel verder dan dat. Mensen experimenteerden met nieuwe patronen die wel werkten en lieten oude patronen los. Dat gaf een blijvende verandering. Toen durfde ik de stoute schoenen aan te trekken. Ik schreef een aantal brieven aan verschillende bedrijven. Tot mijn grote verbazing was de Postbank de eerste die terugbelde. Ik mocht daar drie mensen coachen. De eerste was te assertief, de tweede niet assertief genoeg en de derde durfde geen beslissingen te nemen. Als ik met hen resultaat zou hebben, mocht ik doorgaan. Ze waren tevreden, dus ik mocht meer mensen coachen en trainen.
Nu coach en train ik sinds 1993. Ik leer zelf nog elke dag en geniet met volle teugen van mijn werk.

Het moeilijkste moment in het leven kan achteraf het beste blijken te zijn. Op het moment zelf hebben we geen idee. We kunnen het ook niet horen als anderen het ons vertellen. Wat ik ontdekt heb, is dat wij eenvoudige zaken moeilijker maken dan ze zijn. Een kleine gebeurtenis maken we in onze gedachten steeds groter en we gaan ermee op de loop. Sindsdien heb ik veel met mensen gewerkt, die overspannen waren of dreigden te worden. Ook voor hen gold hetzelfde. Het is soms zo simpel en met een paar inzichten te verhelpen. Omdat men dat niet weet, worden de gedachten zwaarder en zwaarder, dat werkt door in de omgang met collega’s en elke stressgedachte doet iets met je lichaam. Voor je het weet, draai je rond in een vicieuze cirkel en zit je in de ziektewet of de WAO. Artsen schrijven al snel antidepressiva voor. Vaak komt het voor dat mensen bij me komen die verdriet hebben. Een vrouw vertelde dat haar man er met een andere vrouw vandoor was. Het deed zoveel pijn dat ze naar de dokter ging. Die schreef haar meteen Prozac voor. Als we niet door ons verdriet en pijn heengaan, verzwakken we. Verdriet uitstellen maakt dat het heel lang blijft hangen. Veel langer dan wanneer we de pijn doorstaan.

Vaak zijn we ons niet van onze spanning bewust. Pas als we er last van krijgen door lichamelijke symptomen of door te vaak en te veel irritaties, begint het te dagen. Het is mogelijk om in vrij korte tijd weer nieuwe keuzes te maken en na een periode van stress weer energiek in het leven te gaan staan.
Wat is daarvoor nodig? Eerlijk naar onszelf kijken en de situatie in eerste instantie accepteren. Onze manier van denken onderzoeken en kijken wat niet werkt. Een nieuwe, vastbesloten en positieve keuze maken over hoe we verder willen. Onderzoeken wat wel werkt. Soms moeten we eerst met onze kop tegen de muur lopen, om daadwerkelijk iets wezenlijks aan ons leven te veranderen zodat we meer onszelf worden.

Deze verhalen zijn begonnen als ondersteuning voor cliënten na een coachtraject. Soms raadde ik boeken aan en dan stond er net niet dat in wat ik wilde meegeven. Dus ben ik zelf gaan schrijven. Dat deed ik met zoveel plezier dat ik niet meer te stoppen was.
Elke dag gebeurt er wel iets wat de moeite waard is, zowel in de trainingen als thuis en op straat. Ik kan eindeloos putten uit mijn jeugd, de pubertijd en de rest van mijn leven. Dus voorlopig ga ik lekker door.
Natuurlijk ook om mezelf wakker te houden.

Boek: Placebo's en fluitende fietsen