'Ik ben de verloofde van Dirk!'

Als ik langs Ulvenhout rij dan denk ik altijd aan dit verhaal van mijn moeder:

Ze was nog heel jong en verliefd op een soldaat die in Ulvenhout gelegerd was. Ze zouden zich gaan verloven en mijn moeder wilde hem verrassen. Ze was nieuwsgierig naar zijn ouders en zoals altijd kon ze niet wachten tot ze netjes werd voorgesteld. Ze ging met de trein naar ... dat weet ik niet meer en belde bij zijn ouders aan. "Wie ben jij?" "Ik kom me voorstellen, ik ben de verloofde van Dirk." Er viel een grote stilte en ze mocht binnenkomen. Ze voelde zich vreemd worden door de reactie van zijn ouders... die keken haar aan alsof ze van een andere planeet kwam. Toen liet de geschrokken moeder haar een portret zien van Dirk met zijn bruid. Hij was al een paar jaar getrouwd. Mijn moeder was helemaal van streek en toog op hoge poten naar Ulvenhout. Daar trof ze Dirk en confronteerde hem direct met zijn leugen... Dirk keek haar koud aan en grinnikte wat. Ma vloog weg en rende door de bossen van Ulvenhout waar ze werd gevolgd door een auto. Ze rende harder en harder en stond doodsangsten uit. De auto haalde haar in... het was de Douane die dacht dat ze een smokkelaar was, ze brachten haar naar het station.

Totaal overstuur kwam ze thuis. Dirk was niet de ware. Elke keer als we langs Ulvenhout reden vertelde ma het verhaal weer opnieuw. 

Jammer dat ik niet meer kan vragen: "waar woonden die ouders nou ook weer en hoe wist ze dat adres... maar daar kom ik voorlopig niet meer achter.

Uiteindelijk maar goed dat Dirk niet door is gegaan anders had ik dit stukje niet kunnen schrijven.

Harde koppen en kwetsbaarheid

"Jeetje, wat heb ik een harde kop gekregen" zei de politieagente geschrokken toen ze zich zelf op de video terugzag. Ze heeft blond lang haar en is beeldschoon en inderdaad ze heeft wat harde trekken. Ze is niet de enige... veel politievrouwen krijgen iets hards in hun gezicht. Overleven in de mannenwereld maakt dat vrouwen zich pantseren en alles wat je voor je kiezen krijgt maakt je ook niet zachter. Tijdens één van de trainingen nodigde een vrouw me uit even mee te gaan. Ze wilde me iets laten zien. In de garage van de aangrenzende brandweer sloeg ze een groot zeil weg en daar stond een uitgebrande auto met een duidelijk zichtbaar verbrand lijk erin. Even kijken hoe ik zou reageren. Ze wilde me ontgroenen. Het geldt, even voor de duidelijkheid, natuurlijk niet voor alle politievrouwen. Ik ken er ook heel wat met open gezichten die zichzelf durven zijn. 

In mijn jonge jaren vond ik harde koppen interessant en keek tegen mensen met harde koppen op en had mezelf er ook één aangemeten. Dat stond stoer en dacht dat het mijn onzekerheid verborg. Sommigen trapten erin maar ik denk dat de betere kijker me snel door had. Ik zie foto's van vroeger uit mijn radicaal feministische tijd waar ik met flitsende blik en boos grommende wenkbrauwen in de lens kijk. Ooit maakten vrouwen van de woongroep waar ik woonde een fotoboekje voor me bij het afscheid. Op één van de foto's sta ik als echte macho met armen over elkaar in blauwe overal tegen de muur te leunen. Het bijschrift: "Marja heeft een hekel aan macho's maar wie staat daar tegen die muur?"

Mensen die zelf vriendelijk en zachtaardig zijn, hebben vaak angst voor deze mensen. Af en toe heb ik met zogenaamde macho's te maken in mijn trainingen. Zowel mannen als macha-vrouwen en echt... je bent er zo doorheen. Niets van aantrekken en recht door het masker heen breken en voor je het weet huilt de macho al het opgekropte en ingehouden verdriet en angst er uit. Hoe je dat doet? Ten eerste je eigen spanning uitademen. Ten tweede ter plekke denken: "Achter dat masker zit een prachtig mens en daar ga ik mee praten." Opluchting volgt en een prachtig open mens komt tevoorschijn.

Greet op de praatbank (filmpje)

Zes april zou mijn moeder zesennegentig zijn geworden. Hier is ze drieënzeventig uiteindelijk is ze tachtig geworden en al zestien jaar geleden weggevlogen. Velen hebben de verhalen over haar gelezen en hadden haar wel eens willen ontmoeten. Hier is ze te zien en te beluisteren. Ze vertelt over een toekomstige verhuizing en over wat ze na haar dood aan de wereld kwijt wil. De tweede helft wordt steeds leuker:

Hier het verhaal hoe ze na haar dood van zich liet horen: https://marjaruijterman.blogspot.com/2013/09/hoe-mijn-moeder-na-haar-dood-van-zich.html