Eergisteren dronk ik thee in café de Jaren met een prachtige Pakistaanse Keniaan die me vertelde dat hij een fietsreis gaat maken naar en door India. Zo maar op de bonnefooi. Hij ziet er uit als een India's goeroe die ik vroeger als tiener tekende. Ik schreef een opstel op school over een pelgrimstocht door India en fantaseerde hoe ik al lopend door straten en velden trok op zoek naar verlichting. Ik kreeg er een één voor omdat de juf dacht dat ik het had geplagieerd.
In die tijd dacht ik dat ik een reizigster zou worden in mijn leven vol avonturen. Het liep anders, op vakanties na, zat het toch niet in me. Uiteindelijk bleek ik een huismus. Avonturen genoeg maar ze speelden zich meestal af in Amsterdam waar ik geboren en getogen ben.
Die man triggerde iets in me. Waar was die tienerfantasiereizigster gebleven? De moed van die man om zomaar ergens neer te strijken met en piepklein tentje langs de kant van de weg ergens op de wereld. Hij durft een vrije val aan te gaan, het zwarte onbekende gat in te springen. Kreeg bijna ook zin om iets te gaan ondernemen wat totaal buiten mijn comfortzone ligt.
Van de week droomde ik dat ik éénennegentig was. Ik schrok... waar zijn die twintig jaar gebleven? Iemand overtuigde me dat ik toch echt éénennegentig was. Wakker geworden realiseerde ik me dat ik nog éénentwintig jaar tegoed heb als ik het mag beleven. Wat een opluchting.
Wat ga ik allemaal met die tijd doen? De hele wereld ligt aan mijn voeten. Ik ben vrij! Durf ik in het zwarte gat te springen? Wat heb ik te verliezen?
Ach, het maakt niet uit, avonturen hier of daar: ik maak toch wel wat van het leven, hoe dan ook en dan snoep ik even mee van de reizen van mijn vrienden.
