Avonturen

Stap eens in een nieuw bewustzijn!

2012-02-09T23:13:00.000-08:00

Dat is makkelijker dan we denken.

Jaren zag ik haar op een afstand, een wat zuur gezicht, samengeknepen mond. Ben haar altijd uit de weg gegaan. Tot ik haar jaren later ergens tegenkwam. Ruim lachend kwam ze me tegemoet.
We maakten een praatje en wat bleek? Trots vertelde ze dat ze eindelijk implantaten had gekregen. Jarenlang had ze een loszittend gebit en ze was zo bang dat men dat zou zien, dat ze angstvallig haar lippen bij elkaar hield. Een goede les voor me.

Doen we dat ook niet over onszelf? Prikken we onszelf ook niet vast op een eens gecreëerd beeld? Hoe vaak hoor ik niet zeggen: “Zo ben ik nu eenmaal.”
Mensen die zichzelf tijdens een presentatietraining op de video terugzien, zitten vaak totaal verwrongen in de stoel. Harde kritiek op zichzelf. Kijken niet naar hun schoonheid en uitstraling, maar zien met pijn alleen dat wat ze lelijk vinden en herkennen hun onzekerheid in elke beweging. Als jong meisje vond ik mezelf ook niet mooi. Als ik nu naar foto’s van toen kijk, denk ik: ”Had ik toen maar gezien wat ik nu zie.”

We hebben meerdere bewustzijnen. Bijvoorbeeld als ik op de fiets zit, heb ik een fietserbewustzijn. In de auto een automobilistenbewustzijn. Dan kijk ik heel anders tegen het verkeer aan. En ik betrap me er wel eens op dat ik fietsers dan domme wezens vind, en andersom.
Zo is het ook als we eenmaal een mening over onszelf hebben. We kunnen ons daar helemaal op vastpinnen. Bijvoorbeeld als slachtoffer. Als je eenmaal hebt besloten dat je ergens slachtoffer van bent, bekijk je de wereld totaal vanuit de slachtofferpositie. Alles wat je tegenkomt zie je in dat licht. Je gaat je er helemaal naar gedragen. Je zit in het slachtofferbewustzijn.
Gelukkig kunnen we daar ook weer uitkomen. Hoe? Door te zien dat we het doen. Dan een nieuw bewustzijn te kiezen en daarnaar te gaan leven.
Ik hoor je zeggen: “Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.” Dat is omdat je in het slachtofferbewustzijn zit. Vanuit die positie lijkt het onmogelijk. Toch, het enige dat je nodig hebt is een nieuwe beslissing te nemen over jezelf.

Ten eerste: Hier heb ik niets aan en ik stop er mee, NU!
Ten tweede: Waar heb ik wel wat aan? Ik ga vastbesloten op zoek
naar hoe het anders kan!
En dan ga je er alles aan doen om in een ander bewustzijn te komen. Constructief verwerken door te huilen, voelen, praten, schreeuwen en tegen een bal trappen. Boeken lezen, naar lezingen toe, mensen ontmoeten die op een andere manier in het leven staan. Weigeren om te klagen. Alleen nog in mogelijkheden denken in plaats van herhalen wat niet mogelijk is. Websites zoeken waar je wat aan kunt hebben.
Trainingen of workshops volgen. Wandelen op mooie plekken. Leren mediteren. Op een yogaclub gaan. En oefenen! Alles meteen in praktijk brengen. Zodra je dat proces hebt ingezet ga je je al anders voelen.

Toen ik eens flink in de put zat en ik als een hoopje ellende bij een therapeutenvriendin op de bank zat, zei ze: “Stap eens uit dat hoopje ellende!” In mijn fantasie stapte ik uit mijn lichaam en ik keek terug op dat snikkende mens op de bank. Ik realiseerde me dat ik me vrij voelde.
“Stap nu eens terug”, zei ze… “Ik kijk wel uit!” riep ik. Een zeer waardevolle ervaring die ik nog af en toe gebruik. Van de week had ik een pestbui en ik zat met een ontevreden gezicht in de auto. Na een tijd mokken zag ik mezelf zitten en ik dacht: Dit wil ik niet, ik stap er uit! Toen ik eenmaal het besluit genomen had, haalde ik diep adem, liet het gif wegstromen op de uitademing en toen was het gepiept.
Kortom, het is mogelijk om, net zoals we ons opnieuw kunnen openstellen voor een ander, we ons ook weer open kunnen stellen voor onszelf en dan stappen we in ons echte zijnsbewustzijn.

Tips:

Let eens op als je een slecht humeur hebt. Kijk naar jezelf. Wat zie je… een mokkende man of vrouw met een donderwolk om zich heen. Kijk naar je houding en naar de uitdrukking van je gezicht. Hoe ziet dat er uit?
Pak jezelf bij de haren en til jezelf eruit. Uitademen en besluiten op een volwassen manier te reageren.

Uit Gedachtenkracht

Patroon doorbreken op je 93ste

2012-02-09T00:19:00.000-08:00

Mijn vader gaat drie keer per week naar een dagopvang voor ouderen.
De vrouwen zitten apart van de mannen. In het begin zaten er nog
wat krachtige mannen bij waar je een gesprek mee kon voeren. De laatste
tijd zit mijn vader tussen heren met zware alzheimer en daar is het
programma op afgestemd. Vragen als: "Wat gaat sneller: een vliegtuig of
een brommer?" maken mijn vader woedend: "Ik ben niet achterlijk".
"Vraag of ze wat moeilijker vragen voor u bedenken?"
Pa bromde wat en ik weet het antwoord al. Hij is veel te verlegen. Dat
durft hij niet.

Ik had de neiging zelf te bellen maar mijn vader is nog helemaal helder
en dan neem ik hem ook niet serieus. Een vriendin zei: "Je kunt toch niet
verwachten dat iemand van drie en negentig nog gewoontes veranderd? Dat is
voor jongeren al moeilijk" Dus toen mijn vader weer te keer ging
stuurde ik een mail naar de organisatoren. Dat resulteerde in mooie dvd's
van André Rieu (Mijn vader: "zo moet de hemel klinken") en Wim Kan. Hij was
even tevreden.
Toch zat hem nog wat dwars. De Telegraaf wordt voorgelezen en mijn vader
is de enige die het begrijpt en heeft hem 's ochtends zelf al gelezen.

De vrouwengroep bestaat uit een stel pittige dames waar er één of twee licht
dement zijn. Ze maken het met elkaar gezellig en af en toe haalde Beppie (de
nieuwe vriendin van mijn vader) hem er bij. Beppie wordt ook wat ouder en
vergeet steeds vaker en al een tijdje vergeet ze ook mijn vader te halen.
Ik zei al een paar keer: "Ga toch bij de vrouwen zitten, dat is veel gezelliger"
Hij ging niet.

Tot van de week. Pa zat weer bij de heren en moest balletje overgooien. Hij stond
met een groot gebaar van zijn stoel op en zei: "het spijt me wel maar hier heb ik
geen zin in" en schoof bij de dames aan. Nu zit hij elke keer gezellig bij de vrouwen.

Nooit te oud een patroon te doorbreken. Als mijn vader het kan kunnen wij het ook.

Li la lijden

2012-02-06T00:34:00.000-08:00

Over lijden als hobby.

Lijden hoort bij het leven. Dat hoor ik zo vaak zeggen. En het is natuurlijk ook zo. Ik hoef de krant maar open te slaan en het lijden slaat me tegemoet.
Terwijl ik dit schrijf zit ik in Frankrijk midden in de natuur, net nadat ik een overheerlijke schaal yoghurt met verse ananas, pruimen en perziken heb gegeten. Mijn vriendin spant een net om de druiven tegen de wespen en ik heb de hele ochtend zitten lezen in de zon. Waarom dan een stuk over lijden? Juist omdat ik hier zo heerlijk zit. Genietend van elk moment. We hebben een kist vol boeken meegenomen. Een hoop “spiriboeken.” De Kabbalist van Geert Kimpen en boeken van Paulo Coelho, Byron Katie en Eckhart Tolle. Mmmmm. Wat wil ik nog meer?
We hebben ook romans mee voor mijn vriendin. Zij zegt altijd: “lees nou eens wat anders dan dat spiri-gedoe.” Ze heeft van die literaire en die zijn het ergst. Wat een hoop ellende. Ingewikkelde relaties, mensen die elkaar van alles aandoen, verwikkelingen nog uit de oorlog waar nooit meer een eind aankomt tot in de zoveelste generatie. Het is alleen zo mooi beschreven. Prachtige volzinnen met veel gedetailleerde beschrijvingen van hoe de innerlijke pijn inbijt in de ingewanden.

Het is niet aan mij besteed ben ik bang. Andere vrienden zeggen het ook al: Marja is te “licht.”
Neem nou de film die ik een aantal maanden geleden zag. Het ging over een vrouw die ongelukkig was. Ze werd in de film steeds ongelukkiger en begon zichzelf te snijden. Het werd erger en erger tot er niets van haar over was. Ik zat de film uit met het idee dat eens het inzicht zou komen. Het heeft niet zo mogen zijn. Ze stierf jammerlijk en sleepte ook nog iemand mee in haar ongeluk. Later had ik het erover met een vriendin. Ze had genoten. “Wat een prachtige film en wat mooi dat lijden van die vrouw.”

En dan voetbal. Je zou denken: Een stel mannen die een hoop verdienen tijdens hun favoriete spel. Wie heeft wel eens een voetballer zien lachen terwijl hij speelt? Het komt zelden voor. Meestal zie je verbeten koppen, gevloek en getier en wat spugen op de grond. Hier een por, daar een duw. Lachen komt pas als ze winnen anders is het huilen of uren naar de grond staren.
En dan te denken van al die oorlogsfilms. We willen geen oorlog. We willen vrede en toch kijken we niet naar films over vrede. Ze worden niet eens gemaakt voor zover ik weet. Toen ik het er eens met een kenner over had zei hij: “Dat is veel te saai, daar kijkt geen hond naar.” Hugo Borst zei het in een interview over zijn tv-programma: “Vaders en Zonen.” De interviewer vroeg of hij ook een deel over zijn eigen vader zou maken. Hij antwoordde dat het niet kon omdat er geen drama in zat. Hij had een te goede relatie met zijn vader.
Films over relaties die goed gaan? Grote gaap. Boeken over een leuke vriendschap of over iemand die een heerlijk rustig leven heeft en ervan geniet? Vallen we bij in slaap. Dus zolang we nog genieten met een zak chips op schoot van ellende, oorlog, moord en doodslag moeten we niet verwachten dat we al klaar zijn voor een vredige wereld. Daar is niets aan. Ik neem nog maar lekker wat druiven.

Tip:

Genoeg meegemaakt om een roman te schrijven?
Is het een idee?
Wie zijn de hoofdpersonen en wat voor einde wil je de roman geven?
Wordt het een dramatisch einde, een cliffhanger of een feelgoodroman

Trendsetters in complimenten I en II

2012-01-19T00:44:00.000-08:00

Over het krijgen en geven van complimenten.

Van de week vertelde iemand me dat hij niet wordt gewaardeerd op zijn werk. Hij zet zich volledig in en voelt zich verantwoordelijk, maar krijgt het nooit te horen. Om vier uur in de ochtend begint hij al te malen en ik zag aan hem dat hij niet ver van een burn-out af is. Er zitten natuurlijk nog meer kanten aan het verhaal. Nu wil ik het hebben over de gemiste waardering.

Als ik een training geef eindig ik meestal met een complimentenspel. Aan het begin van de training geef ik aan dat men op elkaar moet letten. Welke kwaliteiten hebben de mensen om je heen? Aan het eind geef je aan ieder persoonlijk een compliment. Het begint vaak met weerstand. “Wat een onzin. Waarom moet dat?” Men voelt zich ongemakkelijk.
Toch, als ze eenmaal aan de gang zijn, zie ik iedereen met rode konen en een brede glimlach praten. Het is heel intensief. Ze komen trots terug met een lijst welgemeende complimenten. Een vijftigjarige politieman trilde over zijn hele lichaam. Hij vertelde: “Dit heb ik nog nooit meegemaakt, ik hoor nooit wat ik goed doe.” Hij was diep geraakt.

Een manager van een bedrijf had problemen met haar afdeling. Er hing een vervelende sfeer. Het bleek dat ze mensen altijd op hun vingers tikte als iets mis ging. Ze gaf nooit een compliment uit angst te “soft” te zijn.
Ik gaf haar de opdracht één van haar mensen te observeren. Alleen te letten op wat hij of zij goed deed en het dan te vertellen.
Ze had iemand op het oog, maar stelde het tot een dag voor onze volgende afspraak uit. Die dag had ze hartkloppingen van de spanning. Uiteindelijk gaf ze het compliment. De man reageerde met: “Wat leuk dat je dat zegt, dat doet me goed!”
Ze vertelde later dat ze zich helemaal warm voelde worden en ze begon het vaker te doen. De sfeer op de afdeling werd snel beter.
Mensen klagen dat ze te weinig waardering krijgen in hun werk. Als ik vraag of ze zelf hun geliefden, kinderen, ouders of collega’s wel eens complimenteren, worden er altijd een aantal rood.

Er zijn ook leidinggevenden die het te vaak doen. Te veel is ook niet goed. Een teamleider zei bij alles wat iedereen deed: “Toppie!”
Niemand nam hem serieus. We kunnen ons trainen in het snel zien wat iemand aan kwaliteiten in huis heeft.
Iedereen heeft kwaliteiten. Als we ons aan iemand ergeren zien we ze niet meer. We zien alleen dat wat zo irritant is en willen onze mening over die persoon bevestigd zien. Dat stralen we dan uit.
Als ik een groep train, dan kan ik niet denken: oh, die is niks en die daar, heeft ook niets in huis. Wat zou ik naar de groep uitstralen?
Ik stel me er op in dat iedereen kwaliteiten heeft. Als ik het zo snel niet zie, is het een uitdaging om dieper te zoeken. Een waarderende blik kan mensen al doen groeien. Laten we trendsetters zijn!

Tips:

Maak er een sport van om als je je aan iemand irriteert toch te zoeken naar waar die persoon goed in is.
Wat maakt dat je je zo irriteert en wat heeft het met jou te maken?

Wat kun je leren van die persoon?

Haal de kwadranten van Ofman er eens bij. (Bezieling en kwaliteit in organisaties van Daniel Ofman). Dit boek maakt irritaties en kwaliteiten zeer inzichtelijk en werkbaar. Coachklanten deden het ook met hun pubers waardoor ze elkaar beter begrepen.

Geef elke dag iemand een welgemeend compliment. Niet een die er makkelijk bovenop ligt. Bijvoorbeeld iemand die niet veel zegt: “Wat ben je lekker rustig”… kijk wat verder dan dat.

Trendsetters in complimenten II

Wordt niet afhankelijk van waardering en waardeer jezelf.

Een vrouw e-mailde me naar aanleiding van de eerste column over dit complimentenonderwerp. Haar dochtertje heeft een klasgenootje, dat ”er niet echt bij hoort.” Ze vroeg haar dochtertje wat ze leuk vond aan het meisje. Haar dochter antwoordde: “Ze kan goed tekenen en heeft een leuke tas.” De moeder vroeg haar dochter dat eens tegen het meisje te zeggen. Waarop het meisje haar klasgenootje vertelde dat ze haar tas zo mooi vond.
Een opleider bij de politie vertelde me dat een gastspreker kwam presenteren bij zijn studentengroep. Hij kondigde de man (die in politiekringen niet geliefd was) van tevoren aan als een geweldige vent, waar ze veel van konden opsteken.
De studenten zaten vol verwachting en behandelden de man met veel respect. Hij was in het begin wat van zijn stuk gebracht. Dit was hij niet gewend. Meestal zaten de groepen met veel weerstand op hem te wachten. “Shit, hebben we hem weer!” Na een tijdje begon hij met steeds meer energie en passie te spreken en de studenten vonden het geweldig. De opleider had de man nog nooit zo goed zien presenteren.
Dit zijn twee prachtige voorbeelden van “trendsetters”.

We kunnen mensen maken en breken met onze woorden en onze blik.
Ook ik ken beide kanten. Toen ik een jaar of negentien was, werkte ik met een groep vrouwen die me een avond lang vertelden dat ik niets zinnigs te melden had. Op mijn vraag of ze ook iets positiefs konden zeggen kreeg ik te horen: “Je hebt van die leuke krulletjes.” Hun woorden raakten me zo diep, dat ik voor een half jaar naar Engeland vluchtte. Het heeft een aantal jaren geduurd voor ik mijn zelfrespect weer terugvond.
Zelf heb ik ook wel eens kritiek gegeven waar de honden geen brood van lusten. Boontje komt om zijn loontje.
We zijn zo gevoelig en we laten ons snel van ons stuk brengen. Complimenten zijn heerlijk. Het is echter gevaarlijk afhankelijk van complimenten te zijn.

Als we onszelf niet waarderen en wankelen zodra iemand kritiek geeft, zijn we als een boom zonder wortels.
Dan is het tijd aan ons zelfvertrouwen te werken. Weten dat we goed zijn zoals we zijn. Met al onze kwaliteiten en rariteiten.
Het leven is een leerproces. Daarin mogen we spelen en experimenteren met wat we in het leven krijgen aangereikt. Soms gaan we de mist in en soms triomferen we. Het hoort er allemaal bij. We hoeven ons niet beter of minder voor te doen. We zijn wie we zijn. In ontspannen toestand zijn we op ons allerbest. Feedback en zelfs ons toegesnauwde kritiek kunnen we gebruiken om ons te ontwikkelen. Complimenten kunnen we koesteren en bewaren voor moeilijke ogenblikken.
Als we in het diepste van ons wezen weten wat we waard zijn, zou de wereld er beter uitzien. Dus laten we daar ook “trendsetters” in zijn.

Tip:

Leer van kritiek, geniet van complimenten, houd van jezelf en wees niet afhankelijk van wat anderen over je zeggen.

Uit Gedachtenkracht

Over perfectionisten en het genieten van complimenten

2011-12-13T04:10:00.000-08:00

Jaren geleden hoorde ik een telefoongesprek van een collega met zijn zoon. Dat ging zo:
“Wat, had je een negen? Ik zei je nog zo dat je je goed moet concentreren, hoe kan dat nou?”
Ik dacht nog dat hoor ik niet goed. Was zelf vroeger al dolblij met een zeven. De zoon bleek hoogbegaafd en een negen was een afgang voor hem. Aan mijn collega vroeg ik: “Hoor jij wat je zelf zegt tegen je zoon?” Hij schrok ervan want hij had er niet bij stilgestaan wat het effect van zo’n opmerking kan zijn. Zo kweek je perfectionisten. Mensen voor wie een tien nog niet genoeg is en altijd streven naar beter en doodziek zijn als het een keer minder is.

Vandaag complimenteerde ik een jonge man met de manier waarop hij een collega feedback gaf.
De in het begin wat timide jongeman klaarde ter plekke op en zijn ogen straalden. Ik meende het van harte want hij deed het ook erg goed. Mijn streven is om mensen ertoe te inspireren elkaar welgemeend complimenten te geven. Niet alleen omdat het heerlijk is om te geven (dus eigenlijk egocentrisch) ook omdat mensen het vaak zo broodnodig nodig hebben. Velen snakken naar een compliment en als ze er dan één krijgen zeggen ze: “Ach, daar kan ik niets aan doen, mijn vader had dat ook.” Dus hier een pleidooi: kijk eens om je heen en let eens op de kwaliteiten van je geliefden, collega’s en kinderen. Geef dan een welgemeend compliment. Denk erom: niet na het compliment zeggen: maarrrrrr… dan ontkracht je het totaal en horen mensen alleen wat er na de maarrrr komt.
Nog een pleidooi: als je een compliment krijgt: adem het in, geniet ervan, schrijf ‘m op en bewaar m op een plek voor eventuele moeilijke en onzekere momenten in je leven. Je zult het dan goed kunnen gebruiken.

Ouwe koeien.

2011-12-05T08:58:00.000-08:00

Over in het verleden blijven steken en in het nu leven.

Oh jé, heb ik me toch vreselijke ouwe koeien uit de sloot gehaald. Ik ben in het verleden blijven steken.
In de vorige column In Balans schreef ik onder andere over een organisatie waar de vrouwen behoorlijk ‘bitcherig’ werden en de mannen onderdanig gedrag gingen vertonen.
Jaren geleden was ik studente bij de organisatie de Brahma Kumaris, een spirituele universiteit, waar ik lessen kreeg die levens veranderend voor me waren. Waar ik veel heb geleerd en een prachtige tijd heb beleefd. Naar aanleiding van de column kreeg ik de reactie dat ik had geschreven over een ervaring van inmiddels meer dan zeventien jaar geleden en dat er in die tussentijd veel veranderd is en dat is waar. Jacqueline Berg nodigde mij uit en we hadden een open, warm gesprek waarbij alles gezegd werd wat er gezegd moest worden.
Die columns leveren vaak de mooiste gesprekken op.

Ook schreef ik in bovengenoemde column over hoe we in de vrouwenbeweging doorschoten naar te assertief gedrag, met als gevolg dat we elkaar allemaal gingen wantrouwen:
Afgelopen week: een vriendin werd zestig en gaf een prachtig feest, ik zag heel wat bekende gezichten van vroeger uit de vrouwenbeweging. Uit onzekerheid durfde ik de vrouwen toen niet aan te spreken. Van een veilige afstand keken we elkaar allemaal stoer aan. Dat helpt niet als je eigenlijk erg verlegen bent en contact wilt maken.
Britte was ook op het feest, ik ken haar nog uit de tijd dat ik in een vrouwenwoongroep woonde en ik was als de dood voor haar. Ze had humor en een scherpe tong. Als ik zag was ik op mijn hoede. Ik keek erg tegen haar op. Nu, door de jaren heen ouder en wijzer geworden kon ik vrij en met humor tegen haar zeggen dat ik vroeger zo bang voor haar was. "Jij voor mij?" antwoordde ze verbaasd. "Ik was bang van jou!" Zo zie je maar... ik had geen idee wat ik in die tijd uitstraalde vanuit mijn minderwaardigheidscomplex en zij ook niet.
Gelukkig, wij hebben onszelf inmiddels bevrijd en nu straalden we elkaar tegemoet. “Wat leuk, jij ook hier en we omhelsden elkaar?” Onze benen voelden weer jong en we dansten tot vroeg in de morgen op onze heerlijke 70er jaren hits. Alle vrolijke, grijze of geverfde koppen met fleurige kleren en open gezichten.

In mijn trainingen zeg ik zelf altijd tegen mensen dat ze niet moeten vast blijven zitten aan het verleden en nou deed ik het ook.
Nu zijn de feministes van toen veranderd in dansende, wijze vrouwen, Britte is een enig mens waar je lekker mee kunt lachen en goed mee kunt bomen en de mannen en vrouwen van de Brahma Kumaris zijn mooi in balans.
En ik… ik heb weer wat geleerd. Weg met die ouwe koeien. Leven in het Nu!

Bij BewustZijn komen

2011-10-29T10:21:00.000-07:00

Begin jaren tachtig demonstreerden we bij Krasnapolsky op de Dam tegen de Centrumpartij. Zij zaten daar te vergaderen. Enorme beveiligingsmannen stonden voor Krasnapolsky de boel in de gaten te houden. Ze gaven de Hitlergroet. We liepen Kras binnen en een vriendelijke politievrouw met een hond vond dat we groot gelijk hadden. Ze deelde zelfs haar beker koffie met mij en we hadden een hartelijk gesprek. Plots hoorden we dat er door haar mobilofoon geroepen werd: "Aanvalluuh"...
Op dat zelfde moment veranderde haar blik en gaf ze haar hond een bevel. Ik had haar beker koffie nog in mijn hand en de koffie klotste er overheen want ik moest het op een lopen zetten. Tot aan hotel de Rode Leeuw aan het Rokin bleef ze achter me aan rennen. Ik was totaal geschokt. Hoe was het mogelijk dat iemand waarmee je net een fijn gesprek mee hebt, het volgende moment haar hond tegen je opzet?
Er moet ergens een klik in haar hoofd om zijn gegaan op het moment dat ze het bevel kreeg. Ze dekte haar bewustzijn in één klap toe.

Tijdens een training Integriteit werd een politieman wakker. Hij realiseerde zich wat hij had gedaan. Jaren daarvoor bracht hij bij de marechaussee uitgeprocedeerde asielzoekers terug naar hun land. Ze zouden daar veilig zijn volgens de regering. Hij en zijn collega werden gefêteerd op diners. De mensen die ze terugbrachten werden soms gearresteerd bij aankomst. Hij had er nooit iets over verteld bij terugkomst en had er ook niet zo bij stilgestaan. Nu kwam hij bij bewustzijn.

Jaren geleden zat ik met een grote groep mensen in een retraite. Een vrouw werd door iets wat zij opmerkte door de goeroe aangevallen en vernederd met woorden. Ik voelde een enorme woede in me opkomen en wilde er iets van zeggen. Ik deed het niet. Uit angst verdoofde ik mijn bewustzijn. Als ik er aan terug denk voel ik weer de pijn van mijn zwijgen.

Deze week zie ik een prachtig mens - die ik als burgemeester van Maastricht bewonderde - nu als minister draaien en recht praten wat krom is. Hoe meer hij zich verdedigt hoe meer hij er zelf in schijnt te geloven. Ik zie hem groeien in zijn rol.
Zijn ego overwoekert de onschuld. De ware ziel wordt onzichtbaar en monddood gemaakt. Zoals ik af en toe nog de pijn voel van mijn zwijgen toen, zal minister Leers de pijn voelen van zijn optreden als hij weer bij bewustzijn komt.

Het gaat er niet om schuldgevoel. Wel om als we wakker worden keuzes te maken niet uit angst en benepenheid maar uit liefde, compassie en te zien wat wel mogelijk is. We hebben allemaal momenten in ons leven waar we de keuze kunnen maken. Vroeg of laat komen we weer bij BewustZijn.

Recept voor malafide CEO’ers.

2011-10-11T05:44:00.000-07:00

Ik weet niet hoeveel CEO'ers er zijn die het niet zo nauw nemen met de integriteit en dit blog lezen. Mocht dat het geval zijn, dan is het beslist de moeite waard verder gaan met deze column.

Gisteren voerde ik een gesprek met een vrouw die op een kritiek punt in haar leven staat: Zij vroeg zich af: “Heb ik er wat van gemaakt? Zo niet: wat kan ik nu nog doen om zo te leven als ik eigenlijk zou willen”. En van de week las ik een interview met een man die zich op zijn vijftigste afvroeg hoe hij op zijn sterfbed op zijn leven wil terugkijken. Hij besloot om samen met een vijftigtal vrienden een ziekenhuis in India op te richten voor Kastelozen. (Paria`s.)
Wanneer je als CEO`er wilt veranderen om per direct integer, duurzaam en dienstbaar verder te leven en werken, zul je eerst door een heel bijzonder proces heen moeten.

Stel: je hebt om je bedrijf te laten groeien, heel wat slimmigheden uitgehaald. Je schroomde niet indien nodig over lijken te gaan. Resultaat: je bedrijf lijkt uitstekend te draaien. Maar in werkelijkheid is dit alles voor een groot deel gebaseerd op angst. Angst om door de mand te vallen, angst voor klokkenluiders, angst voor het leven. Dat gaat doorgaans samen.
Een CEO`er die angstig en wantrouwend is stelt alles in het werk om grip te houden op alles wat er gebeurt. De angstige CEO`er jaagt managers op, die op hun beurt weer de middelmanagers opjagen, Met gevolg: de mensen op de werkvloer raken flink gestresst en worden tegen elkaar uitgespeeld.

Matrixborden op de afdeling geven aan wie de meeste klanten binnenhalen. Ik heb het gezien: mensen die met veel verve en overtuiging gesprekken met klanten voerden en zodra ze beet hadden naar het bord renden om hun naam te noteren. Uitroepend: "Zo, die heb ik mooi binnengehaald, die is er ingetrapt..." . Dan weer snel verder om maar weer te scoren.
Op zo`n afdeling heerst een sfeer van stress, haan,- en bitchs gedrag en ellebogenwerk.
Het hele bedrijf is in de grip van wantrouwen naar elkaar en naar de rest van de wereld.
Gevolg: slaaploosheid en zweetaanvallen door schuldgevoel. Toch maar doorgaan en je mond houden, bang je baan te verliezen omdat je tegenwoordig niet snel een andere vindt.
Net doen of je zo positief bent en energiek en thuis: doodop, down en prikkelbaar.
Dat is niet vol te houden. Ik heb intussen heel wat mensen gecoacht die er bijna onderdoor zijn gegaan.

Je wordt meestal pas spijtoptant als je, hoge bloeddruk, hartkloppingen en/of burnout raakt.
Of wanneer alles dreigt uit te komen. Mocht je op dit moment een besluit willen nemen om op een integere manier je bedrijf verder leiden, adviseer ik het volgende:

Praat met een vertrouwenspersoon en gooi er alles uit wat je dwars zit. Vertel hoe je al die jaren hebt gesjoemeld en recht hebt gezet wat krom was. Schrijf het op en spaar jezelf niet. Ga een tijd in retraite om zowel lichamelijk als geestelijk grote schoonmaak te houden.
Voel wat je voelt en ga door de pijn en het verdriet heen. Durf de confrontatie met jezelf aan te gaan. Huil als je huilen moet en schaam je er niet voor. Biedt excuses aan een ieder die je hebt benadeeld, afgesnauwd of misbruikt.
(Heb ik zelf ook ooit gedaan en ik kan je vertellen, het lucht enorm op en mijn vrienden waren er heel blij mee.)
Bied je slachtoffers hulp aan, zo nodig financiële.
Maak vervolgens een plan de campagne met een bonafide bedrijvendokter en bekijk hoe je jezelf en het bedrijf weer vertrouwenswaardig kunt maken.
Praat met zakenmensen die integer zijn en leer van ze.
Schrijf een artikel over je inzichten, probeer het geplaatst te krijgen in het in het FD en spaar jezelf niet.
Neem contact met bevriende CEO’s die op dezelfde manier werken als jij deed en vertel ze van je hernieuwde manier van zaken doen en leiding geven. Vertel ze wat het met je heeft gedaan.
Doe alles wat je kunt om te herstellen met je vermogen, talenten en doe het met heel je hart. De afkickperiode hoeft niet lang te duren. Hoe eerder en hoe rigoureuzer je het aanpakt hoe sneller de genezing. Het is nog niet te laat!

Goud

2011-09-27T06:57:00.000-07:00

"Ik ben van Goud" zei mijn moeder regelmatig. Ze begon ooit als Zilver. Dat komt door een chique dame die bij ons op bezoek kwam. We woonden in een piepklein huisje, twee hoog achter in de Pijp in Amsterdam en de vrouw vroeg: "Waar slapen jullie? Hebben jullie nog een verdieping hierboven?" "U zit op de slaapkamer" zei mijn moeder trots en ze wees op de uitklapbank. Even later vroeg de dame over een lepeltje bij de koffie: "Is dat zilver?" "Nee", zei mijn moeder, "zilveren lepeltjes heb ik niet nodig. Die van de Hema doen precies het zelfde als zilveren. Ik ben zelf van zilver!" De dame was van slag en stapte snel op. Mijn moeder lachte triomfantelijk. Ik was nog heel klein en bewonderde mijn moeder enorm.

Later bevorderde ze zichzelf.
Toen ik volwassen was stelde ik haar voor aan een collega. Ze ging recht voor haar zitten en keek haar diep in de ogen. "Ik ben van goud" zei mijn moeder. "Ik ben een koningin!" Mijn collega zag ik wit wegtrekken en mijn moeder vertelde haar met verve over alle goede dingen die ze in haar leven had gedaan. Over het redden van mensen die zelfmoord wilden plegen, die ze steevast op bankjes in het park tegen kwam. Ma zei dan: "Als u zelfmoord pleegt, kijk ik u nooit meer aan." en: "Ik heb de oorlog meegemaakt en mijn vader is vergast en dertig andere familieleden ook en toch geniet ik van het leven. Als ik het kan dan kunt u het ook!"

Ze wist het wel en had daar geen goeroe voor nodig. Ze was van Goud. Ze sloeg wel eens door en dan stond ze op een stoel en riep: "Ik ben één met Jezus, ik ben zuiver." Daar had ze gelijk in. Wat iets minder was dat ze mij dan toeriep van boven: "en jij bent vuilnis."

Gelukkig heb ik na jaren me vuilnis voelen, ontdekt dat ik ook Goud ben. En niet alleen ik maar wij allemaal. Dus mijn moeder had voor een deel gelijk. Gisteren gaf ik een training over omgaan met agressie. Een vrouw keek me woedend aan en siste me toe: "zo'n training heb ik niet nodig." De vijandigheid straalde me tegemoet. En ja... daar trek ik me niets van aan want ik weet dat die vrouw ook Goud is. Op dat moment is ze het even vergeten. Ik niet en hielp haar herinneren, door met haar om te gaan als Goud. Het duurde niet lang of ze trok bij en ja hoor, daar kwam haar Goud te voorschijn. Wat was ze prachtig. Het Goud straalde overal doorheen.

Zo is het voor ons allemaal. Van boef tot bankdirecteur tot huisvrouw... onder alle lagen van arrogantie, minderwaardigheidscomplexen, stoerdoenerij ligt het Goud te wachten tot we het weer herontdekken.

Zag gisteren een interview met Supernanny. De vraag: "Vindt u de kinderen in de gezinnen waar u komt ook monsters af en toe?" Antwoord: "Nee, ik zie ze al in het begin zoals u ze aan het eind van het programma ziet."

Mantelzorgers, onzichtbare helden.

2011-09-17T05:24:00.000-07:00

Waardering en respect voor echte mantelzorgers.

Ongeveer tien jaar geleden liet mijn vader (nu 93) zijn ogen meten. De opticiën zei: “Mijnheer, u ziet haast niets meer”. “Jawel hoor” antwoordde mijn vader “ik zie alles nog.” “Dat is onmogelijk” zei de opticiën.

Vervolgens gingen we naar een oogarts. Deze bevestigde de conclusie van de opticiën, het kwam vooral door staar. De oogarts vertelde er meteen bij dat deze operatie bij mijn vader 50% kans had te mislukken. Dan zou hij zo goed als blind zijn. Mijn vader nam het risico niet. Nu kon hij nog redelijk onafhankelijk functioneren en blind worden was natuurlijk een te groot schrikbeeld. Jaren later probeerden we het nog eens bij een ‘oogfabriek’ in Haarlem. Niet echt wat je noemt vriendelijke mensen. Ze snauwden mijn vader toe dat hij zich aanstelde toen hij paniekerig werd. Bovendien vertelde deze arts ook dat het een linke operatie zou worden.
De laatste tijd zag mijn vader nog minder en liep hij overal tegenaan. Ik had hem afgeraden op de fiets te gaan en hij zag zelf ook wel in dat fietsen nu te gevaarlijk was geworden. Ook begon ik te zoeken naar een goed zorgcentrum. Zo kon hij niet lang zelfstandig wonen.

Een vriendin vertelde over de vriendelijke behandeling in de Jan van Goyenkliniek te Amsterdam. Ik dacht: we doen nog één poging. Je weet maar nooit. Inderdaad, met humor en hartelijkheid wist deze arts (Dr. van den Horn) ons gerust te stellen. Hij zei: ”U loopt net zoveel risico als ieder ander met uw linkeroog. Het rechteroog is inderdaad wel erg slecht. Wie weet kunnen we daar ook nog wat resultaat mee boeken.”
Eergisteren werd mijn vader geholpen. Hij was al weken vreselijk nerveus en bang dat het toch mis zou gaan. Eerlijk gezegd: ik ook. Niet alleen voor hem zou het een nachtmerrie zijn, maar ook voor mijzelf. Ik ben enig kind en familie en vrienden heeft hij niet meer. Zag mezelf al fulltime voor hem zorgen.

De operatie ging prima en het viel mijn vader erg mee. Hij zag niets omdat zijn goede oog afgedekt was met een kapje en zijn slechte oog alleen wat vlekken toonde. Het kapje moest tot de volgende ochtend blijven zitten. Dat betekende dat ik hem moest begeleiden als een blinde. Dat was geen kattenpis. Elk moment moest ik stand-by zijn. Hielp hem naar de wc te komen, probeerde hem op te beuren, hielp hem met aan, - en uitkleden, elke stap moest ik voor zijn om te voorkomen dat hij ergens tegen aan botsen of zou vallen.
Ik bleef die nacht bij hem thuis op de bank slapen. Van slapen kwam niet veel omdat hij ’s nachts paniekaanvallen kreeg en hij af en toe naar de wc moest.
Voor mij duurde deze ‘mantelzorg’ maar twee dagen. Sommigen doen dit jaren en jaren. Ik besef nu, voor een deel, hoe dit moet zijn en hoeveel dit van iemand vergt. Het engelengeduld dat je moet kunnen opbrengen. Je moet wel heel veel van de persoon houden om dit te kunnen volhouden. Als het je werk is dan ga je ’s avonds weer naar huis. Is het je partner of je vader of moeder of kind dan is het je leven.

Mantelzorgers moeten zich zelf voor een deel wegcijferen. Niet vies zijn van de gene die ze verzorgen. Pies, poep, braaksel, slijm… Ze moeten sterk zijn: zowel lichamelijk als geestelijk. Durven vragen aan anderen om hulp en nee als antwoord kunnen verdragen. Handig zijn in het regelen en onderhandelen met instanties. Verwerken dat vrienden minder of zelfs helemaal niet meer komen. Het eigen leven totaal in dienst stellen van de ander. Tegelijkertijd voor zichzelf zorgen zodat je niet instort en het vol kan houden. Het verwerken en verdragen van je geliefde pijn zien lijden, zodat je het uit zou willen schreeuwen van onmacht. Loslaten van het idee dat je andere plannen had in je leven. En vechten voor het recht op PGB omdat anders alles wat je in die tijd hebt opgebouwd om dit enigszins dragelijk te maken in elkaar stort.

Met mijn vader gaat het goed. Het kapje hebben we er voorzichtig afgehaald en heel langzaam deed hij zijn ogen open. Ons hart zat in onze keel.
“Ja, ik kan zien” zei hij voorzichtig. Hij keek om zich heen en begon opgewonden te roepen: “Ik zie het politiebureau aan de overkant en de foto’s aan de muur en ik zie mensen op straat lopen.”
Met zekere pas, zoals ik hem in jaren niet heb zien doen, liep hij naar de slaapkamer om iets te pakken. Hij liep nergens tegen aan en op straat liep hij recht naar de auto. Voor het eerst in jaren herkende hij die van een afstand. Hij genoot onderweg van de bomen en wist waar we reden.
Voorlopig kan hij thuis blijven wonen.

Mijn zorgtaak zit er op.

Lees de column van Annemarie Haverkamp

De blog van Marjo Brouns-Backhuis

9/11 en wat wij kunnen doen...

2011-09-11T04:00:00.000-07:00

Ook ik sta stil bij 9/11. Zie het nog zo voor me... was wat aan het zappen toen ik het life zag gebeuren. Mijn adem stokte en ik had mijn handen voor mijn mond geslagen.

Wat Bush en de zijnen daarna voor beslissingen hebben genomen heeft nog veel en veel meer slachtoffers gekost. Zowel Amerikanen als Irakezen en mensen van andere nationaliteiten. We herdenken nu 9/11. Herdenken we ook de andere slachtoffers over de hele wereld? De mannen in Guantanamo Bay die jaren lang werden getreiterd en vernederd zonder proces?
De mensen die werden gemarteld door het leger dat de mensen kwam bevrijden van de wrede Saddam Hoessein? De jongens en meisjes die na hun dienst thuis zitten met een oorlogssyndroom. Die dingen hebben meegemaakt en gezien waar ze hun leven lang mee zullen worstelen?
Ook aan hen wil ik denken en ze in gedachten en in gebed kracht sturen.

Het heeft de wapenhandelaren gigantische winsten opgeleverd en nog steeds. Dat zijn de grote winnaars wat materie betreft. Op geestelijk en spiritueel vlak ligt dat anders natuurlijk.

9/11 heeft ook mensen tot heldendaden en dichterbij elkaar gebracht . Het heeft heel wat mensen doen nadenken en wijzer gemaakt.
Wereldposities zijn verschoven... De macht ligt niet meer automatisch in het Westen.

Vanmiddag geef ik een lezing over gedachtenkracht. Ik zal daar ook in meenemen wat we kunnen doen om niet aan het wereldgeweld ten onder te gaan. Met de kracht van de gedachten kunnen we haten en onszelf opzwepen tot geweld (ook geweldadig denken) of we kunnen een andere keuze maken. Dat begint bij onszelf.
Wat kan ik doen om de wereld vandaag lichter te maken? Hoe kan ik mijn gedachten gebruiken om mezelf en anderen te inspireren iets bijzonders van het leven te maken?
Hoe kan ik vergeven wat er nog te vergeven is? Zodat ik niet bijdraag bij de wrok in de wereld maar er iets tegenover zet? Ook al is het iets kleins en niet te vergelijken met oorlogsleed?

Zoals Hank Heijn doet, die de moordenaar van haar man vergeeft en nu pleit tegen levenslange gevangenisstraffen. De Amerikaanse soldaat die een vader had doodgeschoten bij de auto waar zijn kinderen in zaten. Hij bood zijn welgemeende excuses en zijn hulp aan de familie van de man.
Zoals de Israelische soldaten die wakker zijn geworden na hun gruweldaden tegen Palestijnen en nu op vredesmissie zijn.
De Amerikaanse piloot die inzag wat hij had aangericht met de napalmbommen en het Vietnamesche meisje dat brandend wegrende en werd gefotografeerd. Nu hebben ze vrede gesloten... samen en zij vertelt de wereld dat vergeving noodzakelijk is om zowel je zelf als de wereld te redden.
Mijn moeder die de Duitsers vergaf dat ze haar vader en grootouders, nichtjes en neven hadden vergast.
Wat kunnen wij doen? hier en nu?

Met een voddenkar uit Westerbork

2011-08-21T13:23:00.001-07:00

In de jaren zestig, ik was nog een klein meisje, zwierf mijn tante Engeltje dagelijks met wel twintig plastic tasjes door Amsterdam. Ze overleefde de oorlog dankzij een voddenkar. Als wij, mijn moeder en ik haar tegen kwamen keek ze mij meewarig aan en zei: "Aggenebbisj, dat kind..." en gaf me een zompige zoen, waarop ze tegen ons begon te schelden en te tieren. Ze noemde mijn moeder 'nazi' en gaf haar de schuld van de oorlog, hetgeen gepaard ging met een hoop spuug. Ze belemmerde ons de doorgang en konden geen kant op.
Tante Engeltje woonde in de Runstraat te Amsterdam. Ze had daar een kleine zolder kamer, in het midden van de kamer hing de wc-trekker. Over de bank en stoelen had ze doorzichtig plastic zeil gelegd en een penetrante geur benam ons de adem. De kamer stond volgestouwd met beelden. Wel dertig stuks. Elk beeld stond voor een omgekomen familielid tijdens de 2de wereldoorlog.
Ze benoemde ze één voor één: "Dit is Sem, dit is Leendert, dit is Miriam, tante Jans, vader, moeder enzovoort. Liefdevol stofte ze tijdens het noemen van de namen de beeldjes af. Ze sprak met ze alsof ze leefden.
Tante Engeltje zette thee, de kopjes waste ze af met bleek: "Dat jullie niet viesj van me hoeven te zijn". We deden net of we een slokje namen en lieten de rest staan.
Na een rustig begin sprak ze sneller en sneller tot ze begon te schelden en tieren, vervolgens werden we de deur uitgegooid terwijl de boeken ons om de oren vlogen. We vluchten de trap af en trilden nog lang na.
Op een dag werd tante Engeltje opgenomen in Beth Shalom, een Joods ouderencentrum in Amsterdam.
Ze was keurig gewassen en zat er heel zoet bij met gezonde rode wangen. Ze bleef het hele bezoek rustig. Ik denk nu dat ze haar iets hadden gegeven om rustig te blijven.
Tante Engeltje is in '82 overleden.

Van de week kwam mijn vader een bundeltje met foto's en brieven tegen. Twee schriftjes met herinneringen en aantekeningen van Tante Engeltje.
Ze schreef oa hoe ze zich na de oorlog in haar kleine natte kamertje in een paleis waande, "alzoo ik er geen gezinnen uit elkaar zie scheuren en geen kinderlijden zie".
Een citaat aan mijn grootvader: "Vergiffenis Sem, miljoenen keer dat ik mij voor U schaamde als ik bij Uw voddenkar was… en een voddenkar redde mijn leven en heeft mij uit Westenbork gereden".
Lang na "gekke" tante Engeltjes dood kunnen we nog van haar inzicht leren.

Aan jonge mensen die gepest worden...

2011-08-15T08:15:00.000-07:00

Ooit schreef ik een brief aan twee jongeren die gepest werden:

Als je wilt geef het door aan kinderen die je kent die ook gepest worden:

Nu ben ik een zesenvijftig jarige vrouw die verschillende soorten bedrijfstrainingen geeft en mensen begeleidt die niet genoeg zelfvertrouwen hebben of die burn out dreigen te raken. Vroeger was ik een onzeker meisje dat flink gepest werd. Eén keer werd ik van school gepest en op de volgende school begon het pesten ook weer.
Ik voelde me verdrietig en machteloos. Ook dacht ik dat ik niet zo veel kon. Mijn cijfers waren niet zo goed of net op het randje. Zeker wiskunde was voor mij vreselijk. Ik snapte er niets van.

Het voordeel van al dat pesten is: dat ik al die ervaringen van vroeger kan gebruiken in mijn werk. Ik weet hoe het voelt en ik weet hoe het anders kan. Dat maakt mijn werk makkelijker. Dat noemt men: “ervaringsdeskundige”. Dus wie weet gebruiken jullie je ervaringen van nu later ook wel om anderen te helpen.

Het klinkt gek misschien maar ik ben nu heel blij met de ervaringen uit mijn jeugd. Als men dat me dat vroeger had verteld dan had ik ze niet geloofd. Ik ben nu blij omdat ik nu anderen er mee kan helpen en er over schrijf.

Als ik toen had geweten wat ik nu weet… dan was het anders gelopen. Misschien was ik ook wel gepest maar ik had er beter mee om kunnen gaan. Ik was niet zo aan mezelf gaan twijfelen. Ik kwam er pas achter net voor mijn dertigste verjaardag. Jij hoeft het niet zover te laten komen. Hoe jonger je er achter komt hoe makkelijker en beter het is. Als je jong bent, zoals jij, dan heb je de oefening in negatief over jezelf denken nog niet zo lang beoefend. Dus dat scheelt.

Vooral als je jong bent ben je gevoelig voor afwijzing en krenkende opmerkingen. Toch werk ik vaak met mensen die ook op oudere leeftijd op hun werk gepest worden.
Dat zijn altijd mensen die niet genoeg zelfvertrouwen hebben.
Gelukkig hoeft dat niet zo te blijven. Het is maar een idee en denkbeeld over onszelf. Een idee dat ons is aangepraat door medeklasgenoten bijvoorbeeld. Dat idee is niet waar. Gelukkig zijn ideeën altijd te veranderen. Dat kan ik met zekerheid zeggen, terwijl ik jullie niet ken.
Wist ik toen ook niet hoor… hadden ze mij maar een brief geschreven toen ik jong was.
Je bent goed zoals je bent. Dat is namelijk zo met elk mens. We zijn goed zoals we zijn met al onze gekkigheden en talenten.

Ieder mens heeft talenten en ook dingen waar we niet zo goed in zijn. Soms werk ik met mensen die daar pas op latere leeftijd achter komen.
Zoals de politie agent die dacht dat ie niet veel waard was. Zijn collega’s namen hem niet serieus zoals hij zich zelf ook niet serieus nam.
Als hij sprak was het altijd wat klagerig en gewoonlijk hing zijn mond wat open.
Tijdens een presentatie die hij moest geven kwam er ineens een ander mens tevoorschijn. Hij deed het geweldig. We zaten stomverbaasd naar hem te staren. Zijn collega’s en ik. “Heb je dit al eerder gedaan?” vroeg ik. Nee, het was de eerste keer. Hij had geen idee dat hij talent had. Toen hij zichzelf terug zag op de tv was hij helemaal van slag. “Ben ik dat?” vroeg hij. Hij dacht dat hij niet veel kon. Inmiddels geeft al weer een aantal jaren zelf les op de politieschool en zijn mond blijft keurig dicht. Zo heb ik er velen gezien.

Jan bijvoorbeeld. Hij moest naar de Lomschool. Vroeger een speciale school voor kinderen die niet goed kunnen leren. Op zijn oude school werd hij altijd gepest. Hij was onzeker en kon niet meekomen met de rest van de klas. Op die school kreeg hij extra aandacht. Hij had vele interesses die niet met rekenen of taal te maken hadden. Wel met mensen. Hij wilde altijd meer weten en vroeg ons de oren van het lijf. Nu (32 jaar) woont hij 5 jaar in Zuid Afrika en begeleidt studenten die daar stage lopen. Ze organiseren tochten door het oerwoud en hij zorgt ervoor dat de studenten stageplekken en kamers krijgen.

Van dit soort verhalen kan ik er honderden vertellen. Ik hou het even bij deze.
Wat heb ik nou geleerd dat ik zelfvertrouwen heb gekregen?

Dat zal ik je vertellen:

Ten eerste: Je gedachten.

Het lijkt vaak of je geen vat hebt op je gedachten. Gedachten als: “Ik vind het eng, ik durf niet, ik ben lelijk, ik ben niet zo goed als de anderen, ik ben dom… enz.” Kennen jullie dat?: je ligt in je bed te malen: steeds weer dezelfde gedachten over jezelf en anderen en over school en eventuele toetsen. Help!!!
Je schiet er niets mee op en je wordt al somberder. Je denkt dat de pestkoppen moeten veranderen. Dat zou leuk zijn, maar in de praktijk werkt dat niet zo.
Wat je wel kunt doen is iets veranderen in de manier waarop je over jezelf en anderen denkt.
Wat je denkt straal je namelijk uit.
En dat ruiken de pestkoppen. Ze ruiken je angst en je onzekerheid. Omdat ze zelf ook niet zo zeker zijn van zichzelf gaan ze pesten. Dan voelen ze zich even stoer. Dan voelen ze macht en dat voelt lekkerder dan dat kwetsbare gevoel. Ze pikken jou er uit om zich beter te voelen. Waarom jij?
Omdat je uitstraalt dat ze je pijn kunnen doen. Dat is makkelijker dan iemand die blaakt van zelfvertrouwen. Daar hebben ze ontzag voor. Omdat ze dat zelf niet hebben.
Iemand die zeker is van zichzelf pest niet. Dat heeft hij/zij niet nodig.

Dus als je een negatieve gedachte hebt over jezelf, zeg dan: Stop!!!!!!
• Hoe vaak heb ik dit gedacht? 100 of 200 keer??
• Heb ik er wat aan gehad?
• Waar heb ik wel wat aan? En schrijf dat dan op.

Zodra je opschrijft aan welke gedachten je wel wat hebt ben je al constructief en opbouwend aan het denken.
Dat voelt sterk en fijn.

Negatieve gedachten maken je zwak. Ook lichamelijk.

Zo deed ik het ook. Ik was toen negenentwintig. Ik was vastbesloten dat ik meer zelfvertrouwen wilde krijgen. Iemand vertelde me dat ik de baas ben over mijn gedachten. Na een week of twee oefenen ging het steeds makkelijker. Je kunt je gedachten veranderen. Jij bent degene die je eigen gedachten denkt. Daar sta je niet bij stil. Toch is het zo.
De gedachten die je nu hebt komen vaak van wat anderen over je zeggen. Nu ga je zelf besluiten wat je over je zelf denkt. Dat werkt veel beter. Het is wel oefenen hoor. Elke dag een paar keer naar je gedachten kijken en als het je niet bevalt kies je een nieuwe. Het helpt om het op te schrijven.

Denk heel vaak:
“Ik ben goed zo als ik ben!!!”
“Ik heb talenten en als ik die nu niet weet dan ga ik op zoek.”
“Ik ben ontspannen en hou van mezelf wat anderen ook zeggen.”
“Deze mensen plagen me. Ik ga op zoek naar lieve mensen die wel met me willen omgaan, die zijn er genoeg.”

De tweede belangrijke oefening is: je ademhaling. Als je nerveus bent zit je ademhaling meestal hoog in je borst. Voel maar met je hand waar je ademhaling zit. Ben je rustig dan zit ie in je buik. Voel maar eens.
Als je wilt kun je heel eenvoudig oefeningen doen met de ademhaling. Kom eens twee keer door een deur. De eerste keer kom je op de inademing binnen en de tweede keer op de uitademing.
Dus je doet de deur open en ademt in.
De tweede keer doe je de deur open en je ademt uit.

Voel het verschil. De eerste keer ga je je wapenen en kom je stoer of giechelig binnen.
De tweede keer voel je je een stuk meer ontspannen.
Doe maar eens als je bijvoorbeeld de klas binnenkomt. Dus op de uitademing binnenkomen.
Dat maakt rustig. Ook als ze je pesten. Laat maar gaan. Ze weten niet beter.
Jij wel. Dus dat ontspant. Ze zullen misschien gewoon doorgaan met pesten en wiskunde zal misschien nog moeilijk blijven … maar je maakt je er niet zo druk meer om. Je bent goed zoals je bent met alles er op en d’r aan.

Nog even een tip. Schrijf eens voor jezelf op waar je goed in bent. Als je het niet weet vraag eens aan je vrienden of je ouders en je leraar.
En schrijf je gevoelens op. Al is het maar even kort en krachtig. Dat helpt.
Voelen wat je voelt en af en toe flink uithuilen is goed voor ons. Opkroppen helpt niet.

Ik wens je heel veel succes met alles wat je doet. Ik weet zeker dat je het kunt!
Wees niet bang om hulp te vragen!

Neem contact op met Jeffrey Arenz

Songteksten als affirmaties

2011-07-25T02:15:00.000-07:00

Ooit hoorde ik in de auto iemand zingen en ik was diep geraakt. Het bleek Amy Winehouse. Ze zong: "I'm no good". Hoorde het nummer steeds vaker en zong het graag mee. Realiseerde me wel dat het een negatieve affirmatie is. Heb mezelf inmiddels zo aardig ontwikkeld dat ik de tekst niet geloof en weet dat het onzin is.
Als jonge onzekere mensen het meezingen kan het zijn dat ze het steeds meer gaan geloven en er zelfs iets aan ontlenen. Herhalen dat je niet naar Rehab no no no gaat als je verslaafd bent klinkt stoer en velen zullen er een voorbeeld aan nemen.
Amy's stem was magisch en betoverde mij ook. Misschien toen ik jong was en nog zo onzeker had ze mijn voorbeeld kunnen zijn.

Ben dol op zingen hoewel ik vaak vals zing. Maakt niet uit ik zing zacht voor me heen.
Toch eens opletten wat ik zing: "Een pikketanesie" komt vaak langs... ik drink haast niet dus dat mag wel.
"Zij gelooft in mij"... hoewel "ze" dat niet altijd doet... ik geloof tegenwoordig aardig in mezelf dus dat scheelt.
"Stand by your man" oeps, in mijn geval niet echt relevant.
"Take me home, country road" Die is heel goed spiritueel te duiden.
"aint no sunshine when she's gone" daar ben ik gelukkig ook over heen.

Toch goed om eens onder de loep te nemen wat onze zang-affirmaties zijn. De wereld kan wel wat healing gebruiken. "What the world needs now..."

Help! Moeders

2011-06-20T12:56:00.000-07:00

Lees net een brief in de Libelle van een moeder over haar zoon die gaat fietsen naar Santiago de Compostella. Ze komt met allerlei waarschuwingen en heeft allerlei tegenwerpingen. De brief eindigt ermee dat haar zoon zegt: "Ma, ik ben 50 en ik wil nu gaan." Ik lees hem voor aan mijn vriendin en die ligt dubbel. Ook zij dacht dat het om een puberjongen ging.
Ze lachte schamper toen ik opmerkte dat zij hetzelfde zou zeggen tegen haar dochter als ze vijftig zou zijn. Die is nu vijfendertig en ik zie het mijn vriendin zo zeggen. Ik ben geen moeder en dat krijg ik regelmatig van moedervriendinnen te horen. Vroeger zei mijn moeder al: "Zeg jij nou maar niets. Jij bent geen moeder en je kan niet voelen wat wij doormaken!" Ze hebben gelijk en stiekem ben ik heel blij. Hoef me niet druk te maken of mijn heel volwassen kinderen wel of niet hun huis schoonhouden, met wie ze uitgaan en hoe en wat ze verder uitspoken. Al die moeders die ik ken en hun zorgen om de kinderen en hun levens, worden tot in de kleinste details uitgewerkt. Eindeloze gesprekken voeren ze met elkaar en slapeloze nachten hebben ze er nog van over wat de kinderen van vijfendertig en soms zelfs vijftig nu weer uitspoken. Ik ben vrij... nou ja... vrij?

Mijn vader van drieënnegentig heeft een "meisje" van vijfentachtig ontmoet. Ben toch even door z'n garderobe heen gegaan. De boel gesoigneerd en hier en daar wat bijgeknipt. Wijn, advocaat en nootjes voor hem gekocht en hem gecoacht hoe hij zich wat assertiever op kan stellen: "Pa heb je nou haar naam nog niet gevraagd?" Heb er gelukkig nog geen slapeloze nachten van.

"We hebben ook altijd het zellufde"

2011-06-14T05:29:00.000-07:00

Twee maanden daarvoor vierden we nog vrolijk mijn moeders tachtigste verjaardag. Haar iets jongere zus Annie was achtenzeventig. Ze leken gezond. Hun hele leven lang zeiden ze regelmatig: "Nou? we hebben weer wat het zellufde hoor, Annie en ik. Zo gaat het nou altijd!" Ze hadden dan los van elkaar een jurkje gekocht. Bleek het zelfde te zijn. Of een vest in de zelfde kleur. Of ze voelden zich beide niet zo lekker of mijn nicht ging op vakantie naar het buitenland en ik ook. Er was altijd wel wat om die gevleugelde woorden te roepen.

Drie jaar geleden zijn ze plotseling overleden, ze gingen samen. De dertiende stierf mijn moeder en één dag erna, de veertiende haar zuster. Ze wisten het niet van elkaar. Ze lagen allebei in een ziekenhuis. Beide vrouwen zagen er nog op en top en zeer jong uit. Er leek geen vuiltje aan de lucht en iedereen dacht en zijzelf ook, dat ze nog jaren zo door zouden gaan.

Durf te wedden dat mijn moeder zei, nadat ze aan de andere kant was aangekomen en haar zuster daar tegen kwam: "Asjemenou, jij ook hier? Nou? We hebben ook altijd het zellufde!"

Van de week belde ik mijn nicht. Ze vertelde dat haar auto woensdagavond was weggesleept en ja hoor de mijne ook... O, God, het zet zich voort!

Ajax Feyenoord

2011-05-16T05:01:00.000-07:00

Tijdens een communicatie training bij de politie zei een diender tegen mij: "Marja, ik heb de hele ochtend niet goed naar je kunnen luisteren. "Hoe dat zo?” vroeg ik. "Ajax" antwoordde hij kort. “Ajax? Wat bedoel je?" "Nou, je komt uit Amsterdam en ik ben voor Feyenoord."
De man was bloedserieus en ik verbijsterd. Ik zelf heb niets met voetbal en ineens werd ik als "de vijand van Feyenoord" aangezien. Het kan verkeren.
Gelukkig kwam de man tot inzicht gedurende de ochtend. Hij zag in dat het onzin was me daarop te beoordelen. De ochtend ging toevallig over aannames en interpretaties, dus dat kwam goed uit. Weg was de vijandschap gebaseerd op een voetbalspelletje.
Op TV zag ik laatst het programma “Puberruil”.
Een Amstelveens meisje uit een joodse familie ruilde vier dagen met een meisje uit een Feyenoordsupporters-familie.
Het Feyenoord-meisje was totaal in shock. Ze was in het huis van de vijand. Zo had ze dat thuis geleerd. Niet alleen Amsterdam en Ajax waren de vijand maar ook Ajax-joden. Het Feyenoord-meisje voelde zich slecht op haar gemak, had er grote moeite mee en kon zich moeilijk open stellen.
Ondanks dat de vader nogal geschrokken was met een joodse puber-vijand in huis, stond hij wel open voor gesprekken. Daarbij bleef het Amstelveense meisje totaal zichzelf. Ze ging zelfs mee naar een thuiswedstrijd van Feyenoord. Ze genoot en schreeuwde net zo hard. Later vertelde de vader dat ze altijd welkom was en het 020-meisje zei dat ze er een familie bij had.

Zo werkt het dus: als je je openstelt blijft er van de vijandschap niets over. Het is allemaal maar een idee.
Nu heb ik een idee voor een programma ontwikkeld, genaamd: "Leiderruil". De leider van de Hamas draait een week mee in een Israëlisch gezin en Netanjahoe tegelijkertijd in een Palestijns gezin. Zo kunnen we een flink aantal interessante afleveringen maken.
Het Feyenoord-meisje kreeg nog een Ajaxsjaal mee voor haar vader maar die verdween in de vuurkorf.

We hebben bijna allemaal wel vooroordelen. Ook ik betrap mezelf regelmatig. Wat ik heb geleerd is direct te praten met iemand waar ik een vooroordeel over heb. Als ik echt belangstelling heb blijkt dat iemand totaal anders is dan ik dacht en komt er sympathie voor in de plaats.

Levensmoed

2011-04-25T11:12:00.001-07:00

Vanmiddag wandelden mijn vader en ik langs de Sloterplas achter zijn huis.
We genoten van de zon en het uitzicht.
Op het terras van het dienstencentrum Maarten Luther dronken we nog wat. In de zon zat een vrouw in een gigantische rolstoel. Twee benen in het gips en een hoed met een brede rand op haar hoofd. Een badge op haar hoed vermeldde: "Ik ben slecht...".
Net toen ik haar wilde vragen waarom ze die badge op had zag ik achter de hoedenrand nog het woordje "ziend".
Ik vertelde haar mijn vergissing en ze moest lachen. Twee jaar geleden kreeg de tachtigjarige vrouw een dwarslaesie door de fout van een chirurg. Daarna moest ze een oog missen vanwege de fout van een andere arts. Tot overmaat van ramp viel vorige week de rolstoel naar achteren en bleek ze twee gebroken benen te hebben.
Terwijl ze achterover op de grond lag moest ze vreselijk lachen. Ze voelde niets van de breuken omdat er geen gevoel in haar benen is. Gelukkig kwam de hulp even later binnen en die schrok erger dan zijzelf.
Ik vroeg hoe ze dat allemaal verwerkte. "Ach, ik leef nog en ik heb heerlijke kinderen en kleinkinderen en ik ben dol op luisterboeken". Ze wilde de artsen niet aanklagen. "Zo'n gedoe".
De vrouw had duidelijk plezier in het zonnetje, het terras en het praatje.
"Af en toe ben ik woedend" en ze gromde als een leeuw en stak haar nagels uit. Ze moest om zichzelf lachen. Toen ze opstapte, pardon wegreed ging de stoel alle kanten op. "Nog niet gewend aan de knoppen" riep ze met een komische blik. Pa en ik keken haar nog na toen ze de hoek al om was.

En nu, een jaar nadat ik dit stukje schreef hoor ik dat ze in haar stoel in haar huis brandwonden opliep en later is overleden. Ik hoop dat ze nu vrij is.

Goeroe's, religies, kerken en verlichting

2011-04-13T04:42:00.000-07:00

In het begin was het een openbaring. Leerde baas te worden over mijn gedachten. Mijn gedachten tot rust te brengen. In stilte te zijn. Mijzelf als ziel te zien en persoonlijk contact met God te hebben. Het was geweldig en het is geweldig gebleven. Waarom? Omdat ik het er bij heb gelaten. Dat wat voor mij werkte heb ik voor me laten werken. Dat wat niet voor me werkte heb ik gelaten.

Op dit moment speelt er van alles in goeroe en religieland. Veel mensen komen gedesillusioneerd thuis van de verlichting. Het was zo mooi en het licht was aanraakbaar en dichtbij... en dan de ontgoocheling.
Zelf heb ik jaren geleden gemediteerd bij een spirituele beweging.

Is een goeroe of een religie een gevaar of een les? Ik denk dat het ongeveer hetzelfde is als een geliefde die later tegen blijkt te vallen. Je bent verliefd ... dat is ‘r, je trouwt en na een aantal jaren blijkt de schat niet de schat die je dacht dat ie was. Je merkt dat je jezelf niet meer was. Dat je je teveel conformeerde aan zijn/haar leven. Je bent woedend en voelt je bedrogen. Dan komt het punt dat je inziet dat je aan je eigenwaarde moet werken en uiteindelijk kom je er sterker uit. Zo is het ook met een spirituele beweging.

Eerst leer je dat je meester bent over je gedachten ... dan leren ze je dat je je gedachten over moet laten aan God. Helemaal mee eens. Uw wil geschiedde ... Helaas is het zo dat de organisatie of de goeroe bepaald wat de wil van God is.

Zodra je je conformeert aan regels die organisaties of goeroes je opleggen ben je je verlichtingsgevoel kwijt. Dan gaat angst een rol spelen.In een organisatie waar liefde wordt gepredikt, klopt dat natuurlijk niet. Dus dat is een teken. Net als het angstig zijn voor je man of vrouw. Dan is er iets fundamenteel mis met je eigenwaarde.

Vaak verwijten mensen dan de organisatie of de ander dat ze hun leven hebben verpest. Toch heb je dat zelf gedaan. Jij hebt het laten gebeuren. Geeft niets.. vallen en opstaan. En gooi het kind niet met het badwater weg. Je hebt iets moois ervaren. Je hebt jezelf ervaren op een zeer bijzondere manier. Dat is nooit weg. En als je nog weet hoe je dat deed, kun je dat weer doen. Dan weet je wat werkt en wat niet voor je werkt. Punt.
Zodra je gaat verwijten en spijt gaat hebben dan zit je jezelf in de weg. Je geeft negativiteit een kans. Voor je het weet zit je in een neerwaartse spiraal. Verwerk je pijn en ga verder op je pad.

Hoofddoeken en Stiletto hakken

2011-04-04T05:13:00.000-07:00

Mijn moeder had een Marokkaanse buurvrouw. Als ze elkaar tegenkwamen op de trap maakten ze een babbeltje en soms dronken ze koffie samen. Tot op een dag mijn moeder de hoofddoek van haar hoofd trok en zei: "Doe die hoofddoek af en laat je prachtige haar zien, laat je toch niet onderdrukken!” Mijn moeder begreep niet waarom de buurvrouw haar daarna niet meer aankeek. Ze wilde haar bevrijden van de onderdrukking en de buurvrouw had haar dankbaar moeten zijn, vond ze.
Wie onderdrukt wie nou?

Op een Volendamse school wordt een meisje verplicht haar hoofddoek af te doen. De hoofddoek als symbool van onderdrukking. Is dat wel zo?
In de loop der jaren heb ik heel wat vrouwen gesproken die hoofddoeken dragen. Elk met een andere reden. Als een soort geuzensymbool tegen mensen die zeggen dat ze de hoofddoek af moeten doen. Net als de heer Wilders ooit zei: "Hoe meer mensen zich uitspreken tegen mijn kapsel, hoe langer ik het zo laat." Net zoals ik vroeger mijn paarse tuinbroek aanhield omdat mijn moeder dat zo vreselijk vond. "Ik bepaal zelf wel wat ik aantrek". Dan heb je vrouwen die het een veilig idee vinden de hoofddoek om te laten. Geen gedoe met flirtende mannen achter zich aan. Vrouwen die het gevoel hebben dat het bij hun geloof hoort. Eén vrouw vertelde me dat het een symbool van trots is. Van haar man hoefde het niet... ze wilde het zelf.

Ik heb Nederlandse vrouwen gesproken, die strompelend op stiletto hakken liepen en uitriepen: “Al die hoofddoeken op straat ik word er gek van. Ze laten zich onderdrukken!” Mijn vraag: "waarom lopen jullie op die hoge hakken? Loopt het lekker? Is het goed voor je voeten? Is het een eigen keuze of doe je het eigenlijk om mannen te behagen, of omdat het voorgeschreven is door de modetrend?" En al die vrouwen die leerden de buik in te houden om mooier te lijken, waardoor de ademhaling te hoog zit en het moeilijk is te ontspannen. En al die jonge vrouwen die er alles aan doen om zo dun mogelijk te zijn zodat ze modeshows kunnen lopen? Die zich laten vertellen door juryleden van tvprogramma's dat ze een te dikke taille hebben terwijl ze al flauw vallen van de honger. Die met uitgehongerde gezichten met stilleto's over de catwalk lopen. Laten die zich niet onderdrukken? Dan liever een hoofddoek. Die laat je lichaam tenminste heel.
Wie had gedacht dat we in 2012 niet mogen dragen wat we zelf willen en dat dat zelfs door een rechtbank wordt bepaald.

Teken van boven

2011-03-01T06:51:00.001-08:00

Al vele jaren let ik op tekens. Ooit heb ik dat geleerd en het werkt geweldig.
Een teken kan me bewust maken van iets in mijn leven dat meer aandacht nodig heeft.
Ik vergeet het regelmatig maar soms is een teken zo duidelijk dat ik er echt niet omheen kan.
In “Zij van Boven” bijvoorbeeld was er sprake van een duidelijk teken dat me rechtstreeks antwoord gaf op een vraag.
Laatst kreeg ik weer zo’n teken. Er viel een sinaasappel op mijn hoofd. Zomaar midden op straat bij het Sarphatipark in Amsterdam. Nu heb ik goede herinneringen aan navelsinaasappels. Mijn allereerste was al een soort wonder. Ik was nog heel klein en mijn moeder gaf me een navel en ik was overweldigd. Dat zulke grote sinaasappels bestonden. Waarom ik die sinaasappel niet ben vergeten is: omdat ik tijdens het eten voor het eerst naar Toon Hermans mocht kijken. Het was waarschijnlijk oudejaarsavond en het was een dubbel bijzondere ervaring. In mijn mond die heerlijke sappige vrucht en op de zwart/wit buis Toon Hermans die me over de grond deed rollen van het lachen. Een fantastische combinatie. Hij deed alsof hij een perzik at en ik kon mij helemaal inleven, terwijl het sap van de sinaasappel langs mijn kin droop.
Maar goed… nu kreeg ik een sinaasappel op mijn hoofd. Ik schrok me natuurlijk wezenloos. Hij kwam recht van boven en ik keek omhoog maar zag niets. Er was niemand die uit het raam keek en riep van: “Sorry daar beneden, ik liet hem per ongeluk vallen”. Niets.
Ik riep nog: "Wat krijgen we nou?" Keek om me heen en omstanders haalden hun schouders op. Ook niets gezien. Ik raapte hem op, stopte hem in mijn tas en liep verder.
Later bedacht ik me dat het natuurlijk een teken was. Onze Lieve Heer of Dame liet me weten: “Eet meer fruit!!!” Rechtstreeks naar de markt en een kilo mandarijnen gekocht. Die zijn wat lichter. Ik nam het teken zeer serieus. Ooit kwam er manna uit de hemel. Dat was wat zachter materiaal om mee te strooien.
Een vriendin zei: "Je mag blij zijn dat Hij gekozen heeft voor een sinasappel. Stel je voor Hij had een hometrainer genomen om je er aan te herinneren dat je weer `s naar de sportschool moet!

De Bieb

2011-02-20T07:30:00.000-08:00

Mijn ouders moesten beiden al op hun dertiende werken. Mijn moeder op een naaiatelier en mijn vader als leerling meubelstoffeerder. Hij verdiende nooit meer dan het minimumloon en had geen geld om boeken te kopen. Ik geloof niet dat mijn ouders ooit een nieuw boek hebben aangeschaft. Soms een tweedehands. Gelukkig was daar de bibliotheek! Samen met mijn vader bezochten we elke week de bieb op het Roelof Hartplein in Amsterdam. Ik beleef nog de spanning die ik voelde bij het idee waar ik nu weer mee thuis zou komen? Als ik de bieb binnenkwam was het muisstil. Een eerbiedige stilte. Uren zat ik tussen de boeken om te kiezen welke ik mee zou nemen. Mijn vader interesseerde zich voor fotografie en sterrenkunde. Mijn moeder was geïnteresseerd in filosofie en spiritualiteit en ik las bijna alles wat mijn moeder las en heerlijke jeugdboeken. Wat een rijk gevoel al die boeken die verspreid lagen over de grond naast de ochtendkrant. Het genot van uitzoeken: welk boek eerst? De hele wereld kwam ons huis binnen.
Door de bibliotheek hebben mijn ouders zich kunnen ontwikkelen en ik ook. Want wat ik daar las, dat kreeg ik niet op school. Wat lazen we veel, bijna elke week haalden we weer nieuwe boeken.

We woonden in de Pijp, toen een achterstandswijk in Amsterdam. Later realiseerde ik me dat het onderwijs op mijn school niet je van het was. Er werd van ons niet meer verwacht dan dat we naar een technische, - of huishoudschool gingen. Hoogstens de MULO, nu de MAVO. De boeken brachten veel en veel meer interessante informatie mijn leven binnen.
Jaren geleden begon ik te werken als trainer voor de bieb. Ik trainde alle bibliotheken van Amsterdam. Heel fijn om te doen. Het allermooist was dat ik op een gegeven moment de medewerkers van het Roelof Hartplein mocht trainen. Wat een feest! Natuurlijk kon ik het niet nalaten te vertellen over toen en aan de mensen te vragen of ze zich realiseerden dat ze werkzaam zijn op een plek waar bijna alle informatie van de hele wereld te vinden is. (dat was nog voor Google).
Er zijn nu plannen te gaan bezuinigen op bibliotheken. Er dreigen er heel wat te verdwijnen.
Zelfs na de oorlog, toen er bijna niets was, werden er weer bibliotheken opgericht. De laatste jaren is er veel geïnvesteerd om de bibliotheken te moderniseren. We kunnen er op het internet, dvd’s huren, bekijken, beluisteren en lezingen volgen. Ze zijn meegegaan met hun tijd. Personeel werd opgeleid om in te springen op wat een moderne bibliotheek te bieden heeft.
Prinses Laurentien van de stichting Lezen en Schrijven doet er alles aan om kinderen en volwassenen aan het lezen te krijgen. Kansarme kinderen moeten de kans krijgen op goed onderwijs en… op de kans om te lezen. En nu willen ze zo iets moois wegbezuinigen? Eeuwig zonde.

http://petities.nl/petitie/ik-steun-de-bibliotheek

Twee koffers

2010-12-08T04:30:00.000-08:00

We zouden naar Frankrijk gaan, mijn ouders en ik.
Twee maanden ervoor had mijn moeder twee koffers gepakt. Eén voor voor mijn vader en één voor haarzelf.
Ma regelde alles altijd ver van te voren. Om zes uur opstaan en op en top aangekleed zijn en het huis keurig aan kant. "Je weet maar nooit of er iemand langs komt", wat zelden meer gebeurde. Mijn verjaardag en Sinterklaascadeautjes kreeg ik altijd twee maanden van te voren omdat ze niet kon wachten. Om vier uur 's middags hadden mijn ouders al gegeten, want dan was de avond lekker lang.
Dus daar stonden de twee koffers en elke keer als ik kwam zei ma trots: "Kijk, de koffers staan al klaar, alles is al ingepakt, goed hè?"

Het was drie dagen voor ons vertrek. Ik moest die dag naar Brabant. Omdat ik een raar voorgevoel had, belde ik haar heel vroeg die ochtend.
Ma's stem klonk vreemd dus ik bedacht me geen moment en reed direct naar haar toe. Daar stond ze, midden in de kamer, volkomen ontredderd met een vragende blik.
In het ziekenhuis bleek dat ze een tia had gehad. Het ging al snel stukken beter. Ma babbelde weer honderuit en huppelde parmantig door de gangen van het ziekenhuis. Ook nu stond ze om zes uur opgetut en aangekleed met handtas naast haar bed op de verpleging te wachten.
Ze was drie dagen thuis toen ze weer een tia kreeg. Na een MRI in het ziekenhuis kreeg ze een hartaanval en na drie weken beademen besloten we de stekker er uit te trekken.
We namen prachtig afscheid en ik verwerkte mijn verdriet. Ik dook er helemaal in en genoot er van.
Na een paar weken opende ik de koffers. In de éne koffer lag een verfrommelde trui en in de andere een paar sokken.

Inmiddels is mijn moeder al een aantal jaren gestorven. Ze heeft al vaak op diverse manieren van zich laten horen. Na een hoop klopgeluiden naast mijn bed en midden in de nacht het licht plotseling aan ging was het tijd voor een telefonische sessie met een medium om half elf. Zegt ze: "Je moeder was hier vanmorgen al om zeven uur. Heb haar gezegd dat ik toch eerst moest douchen maar ze kon niet wachten. Zo zie je maar: zo beneden, zo boven:)

Medium: Myrthe Bruinzeel

Worstelen met een negentig jarige...

2010-11-20T02:46:00.000-08:00

Gaf gisteren een training "Omgaan met agressie" in een zorgcentrum in Leek.
We deden een oefening op de gang en een negentig jarige vrouw kwam naar me toe.
"Ik hoor dat u een training Agressie geeft, nou ik kan u wel aan hoor..."
"Kom maar op" zei ik... en we begonnen te worstelen... ze was behoorlijk stevig en opeens stopte ze met een hand en begon me te kietelen... "Tja, toen had ze gewonnen!" Grote hilariteit op de gang.

Tussen twee oudere dames

2010-11-05T08:56:00.000-07:00

In het ouderencentrum waar ik een training gaf had ik een uur pauze.
Heerlijk even tot me zelf komen tussen de bedrijven door.
Iemand vertelde me dat er eten voor me was in de eetzaal.
Ik ging op zoek naar een zaal voor personeel. Die bleek er niet te zijn.
Er was een tafel gedekt tussen twee dames van ongeveer 95.
Mijn eerste reactie was: Verdorie… ik wil even bijkomen in mijn eentje met
een krantje. De tweede reactie: Ach, wat geeft het, ’t heeft ook wel wat en ik het is ook leuk een praatje met de bewoners.

Eén van de dames keek me woedend aan en de ander liet me meteen weten dat ze moeilijk kon horen en moeilijk kon zien. Ik vroeg de boos kijkende dame waarom ze zo boos keek. Ze vertelde dat ze drie maanden in het huis was en hier helemaal niet wilde zijn.
Het kon niet anders. Thuis kon ze niet meer blijven wonen. Ik begreep haar woede heel goed.

De bijna doof blinde dame schreeuwde me toe dat ze de laatste uren veel te verwerken had. Ik schreeuwde terug: “Wat is er aan de hand???” Ze mocht niet meer zitten waar ze zat. Ze moest vanaf morgen bij het raam zitten. Dat was weer wennen aan iets nieuws en daar hield ze niet van. Deze tafel kende ze nu eenmaal. Ik vroeg of ze de mensen aan die andere tafel niet kende… dat deed ze wel maar ze wilde toch liever aan deze tafel blijven zitten. Toen de medewerker langs kwam vroeg ik het voor de zekerheid. Ik wilde wel de advocate van de dame zijn: “Waarom moet die mevrouw daar gaan zitten?” De man antwoordde dat dat helemaal niet hoeft. Hij had geopperd dat als ze wilde ze ook bij het raam kon gaan zitten. Ze mocht ook blijven zitten waar ze al zat. Ik schreeuwde de vertaling in één van de oren van de dame. Zegt ze: “Nee hoor… ik wil bij het raam!!”

Ik bedacht me dat ik het vreselijk zou vinden om mijn huis uit te moeten en mijn zelfstandigheid te moeten opgeven. Met een aantal vrienden hadden we het er over. Dan maar liever met elkaar ergens gaan wonen en voor elkaar zorgen. Toch toen we er over doorgingen zagen we dat ook niet zitten. “Ik ben dol op je hoor… maar elke dag, vierentwintig uur???”
We hadden het ook even over euthanasie en zelf de keuze maken wanneer uit het leven te stappen. Dat is natuurlijk ook een mogelijkheid.
Voorlopig besluit ik toch maar wat vaker naar de sportschool te gaan en wat gezonder te eten. En nog belangrijker: een bijdrage leveren aan het vermenselijken van ouderencentra nu!

Oud, ouder, oudst..

2010-10-25T02:44:00.000-07:00

Een tijd geleden zat ik met mijn vader van tweeennegentig op een terras in Zandvoort.
Naast ons aan het tafeltje zat een blinde man van vijfennegentig met zijn heel jonge vrouw.
Zegt de man tegen mijn vader, terwijl hij hem een gemoedelijke hand op zijn knie legde: "Jongen, je moet van het leven blijven genieten tot je dood!"
Mijn vader voelde zich ter plekke vijftig jaar jonger.

Als een hinde

2010-08-03T11:50:00.000-07:00

Net heerlijk gerend. Voelde me altijd al als een hinde. Als ik op straat liep waande ik me een atlete met super lange benen. Tot ik weer ergens in een etalageruit keek. Daar zag ik een ronde kleine vrouw.
O ja... dacht ik dan... het klopt niet... nou ja... als ik het zo voel is het heerlijk en zat er verder niet mee.
Vriendinnen zeiden wel eens liefdevol: "Mar, je waggelt" Ik?? Waggelen?

Onlangs is er een filmpje van me genomen en nu zag ik het ook, ik waggel. Voelde me de laatste jaren echt als een oud vrouwtje waggelen door Amsterdam. Maar nu ik 4 kg ben afgevallen loop ik weer als een atlete. Ik heb nu een paar avonden gejogd. Eerst een paar huizen verder rennen en dan uithijgen, de volgende avond nog een paar huizen verder, nu al de hele straat voor ik stilsta. En heel af en toe, een fractie van een seconde, voel ik de hinde weer in me.

Of ik nu waggel of niet, het kan me niets schelen... het gaat om wat ik voel.
Als je ergens een vrouw ziet lopen en je twijfelt of ze nu waggelt of gracieus springt als een hinde: dan ben ik het.

Eten aan de Vecht

2010-06-23T15:05:00.000-07:00

Mijn vriendin zei: “we gaan zaterdag uit eten ergens aan de Vecht”. “O, leuk”, zei ik want ik vind de Vecht prachtig.
“Het is in een heel speciaal restaurant” zei ze voorzichtig, want ze kent me.
“Hoe speciaal?” vroeg ik achterdochtig…
“Nou met een chefkok en haute cuisine..”
“Toch geen liflafrestaurant?”
Ik hou van lekker volle borden met mogelijkheid tot Vlaamsche friet en een lekker visje. Of iets vegetarisch en liefst nog macrobiotisch… als mijn bord maar vol ligt. Heb ooit eens ergens gegeten voor heel veel geld en daar kreeg ik een vierkant blokje dat aardappel bleek te zijn en een stukje gras mooi gedrapeerd over een lik honing. Kosten vijftig gulden toen nog, waarna we naar de snackbar zijn gegaan om echt te eten.

Mijn vriendin vond het wel spannend om het restaurant te bezoeken en na wat mokken gaf ik me over en we gingen. De ambiance was prachtig en onze vriendinnen zaten al aan de wijn. Ik had ze lang niet gezien en er was veel bij te praten. Dat was wat ingewikkeld want om de haverklap kwam de serveerster ons vertellen wat er allemaal in de gerechten zat. Dat duurde wel een kwartier per gerecht. Het aantal ingrediënten hadden ze weten samen te persen tot vingerhoedformaat. Bij de eerste gang kwamen er inderdaad precies drie vingerhoedjes naast elkaar op een bordje.

De serveerster zei: links van u is de salade. Ik keek links maar zag niets. Onze vriendin aan de linkerkant zat te knikken maar ik zag bij haar ook geen salade. Links van haar stond een prachtige kast dus ik dacht misschien zit daar de salade in… niets. Ik zei tegen de serveerster: “ik zie geen salade” waarop ze wees naar het linkervingerhoedje. Dat is de salade.

Daarnaast een vingerhoedje van kastanjes gedrapeerd door twee flinterdunne uischilfertjes. En daarnaast een roze vingerhoedje dat zo moezig was dat het niet meer definieerbaar was.

Toen moest er wijn worden gekozen.
Vriendin A was degene die de wijn proefde voor het geschonken werd. Ze is expert op het gebied want ze heeft cursussen gevolgd in Frankrijk. Professioneel zette ze het glas aan haar lippen en nam een slok. Ongeveer drie minuten liet ze de wijn door haar mond gaan. Het hele restaurant viel stil en ik voelde de adem van de serveerster en alle andere aanwezigen stokken. Ook het mijne zat ergens in mijn keel… eindelijk slikte A de wijn door en knikte geruststellend. Het was goed. Als één ademde het restaurant uit. “Dat was spannend”, verzuchtte mijn vriendin. En dat was het ook. Een regelrechte thriller want ik was als de dood dat de wijn terug moest. Dat heb ik van mijn moeder. Die durfde geen mayonaise bij het eten te vragen in een restaurant en we moesten allemaal ons bord leeg eten anders zou de ober boos worden.

Daarna kwam een krab-iets met allerlei ingewikkeldheden erin. Een veeg mayo als kunstuiting er naast gesmeerd op een leien bord. Dat leien bord was een kunststuk op zich. Het krab-iets smaakte precies als huzarensalade uit een pakje en daar had ik het bij moeten laten. Want die krab bleef ergens boven mijn maag steken.

Ik moet zeggen de dorade van vijf centimeter was verrukkelijk en het ronde aardappelachtige ringetje dat er op lag met het gat in het midden was zalig.

Tamme eend was het vierde gerecht. Hoe ze die eend tam hadden gekregen, ik weet het niet. Ze hadden hem waarschijnlijk pootjes leren geven en in huis gehouden. Tot het moment dat de topkok dacht… nu is het moment en hem de nek omgedraaid. Nu lag hij in vijf ministukjes op mijn bord met een piepklein aspergetje, dat mijn vriendin stiekem van mijn bord griste. Ik denk dat ze trek had.

Eigenlijk voelde ik me toen al niet zo goed maar ik vond het zonde om op te geven. Tenslotte had ik mij nog niet vol gegeten en ik vermoedde al dat de rekening niet gering zou zijn.

Uiteindelijk kwam het toetje dat zo dampte van het stikstof dat ik het niet durfde aan te raken. Het bleek koud dus dat viel mee. Boven het enorme rookverspreidende glas lag een piepklein glaasje met chocolade. Daar ging het helemaal mis. Niet alleen omdat ik mijn vriendinnen niet meer kon waarnemen maar ook omdat ik naar buiten moest rennen omdat mijn maag nu wel erg opspeelde.

Jammer, de koffie kon ik niet meer aan en de schaal met prachtige bonbons moest ik laten. Gelukkig had ik mijn humor nog toen de rekening kwam van tweehonderdendertig euro. Het was een aanbieding, normaal was het vierhonderdenzestig, het dubbele. Terug in de auto, racende om snel op mijn eigen wc te kunnen losgaan, zeiden mijn vriendin en ik tegen elkaar: "we hebben wel gelachen voor dat geld."

"Je bent je eigen goeroe"

2010-05-23T08:33:00.000-07:00

Laatst gaf ik een lezing in Zwolle. Een leuk tochtje vanuit Amsterdam, dus nam ik mijn vader mee. Hij geniet volop van zo’n uitje. We waren lekker vroeg, de lezing zou om acht uur beginnen. Optimistisch merkte pa op: "D'r is nog niemand, dat wordt niks." Gelukkig, om kwart voor acht stroomde de zaal vol.
Tijdens de lezing wou ik mijn punt maken met gebruikmaking van mijn oude tante Corrie, zijn nicht. Op achttienjarige leeftijd verloor zij haar verloofde en vanaf dat moment stopte zijzelf ook te leven. Haar leven hield op bij zijn dood en ze wilde nooit meer een andere relatie. Ze leefde verder met haar verdriet en koesterde het slachtofferschap vol overgave tot zij op vierentachtig jarige leeftijd stierf.
Om mijn pa bij de lezing te betrekken vroeg ik: "Hé pa, weet u nog, tante Corry uit Delft". "Hu" vroeg pa en keek verwilderd om zich heen. "Tante Corry uit Delluft!!" zei ik wat harder in de microfoon. "Wablief???" vraagt pa nog eens. Zegt de vrouw naast hem luid in zijn oor: "Tante Corry uit Delft..." "O, ja..." knikt pa gelukkig. Hij is er weer bij!
De lezing ging over de goeroe in jezelf. Diep van binnen weten we het wel. Heel eenvoudig om bij te komen en het is zo verrassend als je er mee aan de slag gaat.
Er zit zoveel in ons verborgen waar we geen idee van hebben. Als je er een glimp van ervaart gaat het licht vol aan!
Omdat ik nogal vol pret zat die avond, was het even een toer om van hilarisch lachen om te slaan naar serieus in ons binnenste te kijken. Sommigen lukte het goed en anderen bleven in een dubbele lachsalvo. Eén van de vrouwen merkte op: ”Ik heb jaren niet zo gelachen en dat had ik hard nodig”. De slappe lach bleek haar goeroe in zichzelf te zijn.

Versnipperde liefde

2010-05-11T07:52:00.000-07:00

Mijn geliefde krijgt een heel groot deel en mijn katten krijgen een aardig deel... moeder krijgt een hap liefde en vader ietsje minder. Mijn vrienden krijgen, als ze tenminste lief zijn en naar me luisteren, een flink aandeel.
Tante Alie krijgt heel weinig want die is niet aardig en eigenlijk als ik goed nadenk krijgt ze helemaal niets want ze geeft ook nooit wat. Mijn collega Piet krijgt een flinke doses want daar kan ik zo lekker mee praten maar collega Ans krijgt eerder een schop onder haar kont want die roddelt.
De groenteboer krijgt een snufje en ik zelf... mmmmm hoe doe je dat?
Zo versnipperen we de liefde en dat is een misvatting.
We zijn liefde en zodra we dat ten diepste beseffen stralen we de liefde alle kanten op en gloeit het door ons heen, waarin we iedereen meenemen.

“Gewoon uit vriendschap”

2010-05-05T06:48:00.001-07:00

Zo’n dertig jaar geleden gingen mijn ouders op vakantie naar Italië. In de trein ontmoetten ze een aardig echtpaar waar ze de rest van de vakantie mee optrokken. Ze hadden mooie gesprekken en hebben veel gelachen. Het klikte.

Op een dag zaten mijn moeder en de man aan de borrel. Opeens zegt de man: “Weet je waar ik nu zo’n hekel aan heb? Nou?”, vroeg mijn moeder. “Aan Joden”. Vervolgens begon hij een tirade over de Joden die volgens hem niet deugden.
Mijn moeder bleef ijzig kalm en zei tenslotte: “Stel, je ontmoet iemand, het klikt tussen jullie, je vindt die persoon erg aardig. Maar dan blijkt die persoon Joods te zijn… wat zou je doen?”
“Dat kan ik mij haast niet voorstellen, maar dat zou meteen het einde zijn van de vriendschap. Geen haar op mijn hoofd!”
“Nou, dan kun je nu maar beter opstappen” zei mijn moeder, “ want je zit naast een Joodse vrouw”.
De man trok bleek weg, stond op en verliet het terras. De volgende dag kwam hij naar mijn moeder toe en zei: “Greet, het spijt me zo, wat ben ik stom geweest.”
De vriendschap heeft nog enkele jaren geduurd tot het verwaterde.

Nog zo iets: Op een receptie ontmoette ik een vrouw waar ik een leuk gesprek mee had. Later bleek zij tegen een vriendin van mij gezegd te hebben: “Marokko is een prachtig land maar de Marokkanen moesten ze doodschieten”.
Voor het feest had een Marokkaanse familie de catering verzorgd. Het zag er prachtig uit. Enorme schalen met de heerlijkste hapjes, duidelijk met liefde klaargemaakt.

De volgende dag brachten we de schalen terug ergens in Amsterdam West, op de 4de etage, er was geen lift. De schalen werden opgehaald en vervolgens werden we uitgenodigd boven te komen voor een glas Marokkaanse thee. Wat een gastvrijheid. Behalve de thee, stond binnen enkele minuten de salontafel vol met eigengebakken lekkernijen. Ook kregen we nog van alles mee, zoals eigengebakken pannenkoekjes en zakje specerijen die de moeder speciaal in Marokko voor haar dochters had gemaakt. De dochter bleek in Marokko rechten gestudeerd te hebben ( hier in Nederland kan ze daar niets mee) en nu studeert ze voor voedingspecialiste. Wat een hartelijke en warme ontvangst! Bij het weggaan zei ze dat ze graag een keer iets speciaals voor ons wil koken.
“Gewoon gratis, uit vriendschap” voegde ze er aan toe.

De kracht van de gedachten van een studente

2010-04-13T13:25:00.000-07:00

Eén van de studenten uit een groep, die ik vijf avonden trainde over uitstelgedrag, vertelde van de week dat ze nu op haar gedachten let. Ze had een foldertje waarop stond dat je voor een euro een nacht met twee personen in een nieuw hotel kon logeren als je tot de eerste honderd aanmelders hoorde.
Normaal zou ze gedacht hebben: Ach, ik zal wel te laat zijn.. dat loopt natuurlijk storm en had ze het laten gaan.
Nu dacht ze: kom ik ga het proberen.
Ze liep naar de tram en haar tas viel omdat het hengsel brak.
Normaal had ze gedacht: shit.. zie je wel... ik ga naar huis.
Nu dacht ze: Ach, wat geeft het... ik bind de boel bij elkaar en ga door.
Ze miste de tram.
Normaal zou ze denken: Nou, dat was het, ik ga maar naar huis.
Nu dacht ze: dan neem ik de volgende.
Ze kwam aan bij het hotel en zag niemand in de lobby. Ze dacht: zie je wel het is voorbij. Ze liep toch naar de balie en vroeg of ze nog in aanmerking kwam. Ze bleek een van de weinigen die zich aanmeldde en zie:
ze had een kamer voor een euro. Ze was dolblij dat ze nu met een vriend of vriendin een weekendje weg kan.
Zo werkt het in het klein en ook in het groot.

De roze zigeunerpop

2010-04-13T08:22:00.001-07:00

Als klein meisje lag ik ziek in bed.
Van de buurvrouw kreeg ik een roze pop. Zo'n zigeunerpop met een roze kanten jurkje. Ik haatte het. De felroze kleur deed pijn aan mijn ogen en ik kan me herinneren dat ik letterlijk misselijk werd als ik naar haar keek.
Ik vroeg aan mijn moeder: "Mamma mag alsjeblieft die pop weg?" Zij gaf haar aan mijn oma, die breide er een wit pakje voor. Oma hield meer van poppen dan ik.

Caroline Houthuyse, expert op het gebied van kleuren, vroeg via Linkedin van welke kleuren mensen houden. Ik mailde mijn favoriete kleuren en meldde er nog even bij dat ik een hekel heb aan roze met het verhaal van de pop erbij.
Ze vroeg me waar die pop vandaan kwam en of er een negatieve lading bij die pop zat.
Daar had ik nooit bij stilgestaan en inderdaad er zit een hele geschiedenis achter die pop.
Later vertelde mijn moeder mij met trots wat er was gebeurd.
Wij woonden twee hoog achter in de Pijp in Amsterdam. Vroeger een volksbuurt. Op de begane grond was een koffiehuis. Onze buren, tevens de eigenaren, gingen twee weken op vakantie en vroegen mijn moeder tijdens hun afwezigheid het koffiehuis te beheren. De deal was dat mijn vader daarvoor een motor zou krijgen.
Dat gebeurde. Mijn vader was dolblij met de motor… maar helaas… hij bleek stuk en niet meer te repareren. Mijn moeder pikte het niet en ging verhaal halen. De buurvrouw reageerde dat ze het niet had geweten en er niets aan kon doen.
Dan moet je mijn moeder hebben. Ze nam wraak! Elke keer als ze langs liep keek ze door de ramen van het koffiehuis de buren strak aan. Ik ken de blik van mijn moeder, die ging door merg en been. Ze hield het jaren lang vol. Op een dag klopte de buurvrouw aan de deur en smeekte mijn moeder op te houden. Ze sliep niet meer en was op van de zenuwen. Ook nam ze een cadeautje voor mij mee om het goed te maken. Mijn moeder pakte het cadeautje aan en zei: "Ik ga net zo lang door tot die motor betaald is." Het schijnt dat ik heel wat cadeautjes moet hebben gehad, hoewel ik ze niet meer kan herinneren. Alleen die pop weet ik nog heel goed.

Dus nu weet ik waarom ik een hekel aan roze heb en weet ik waardoor ik ook een hekel aan poppen heb gekregen en… het verklaart heel wat meer!

Het idee van Caroline geeft te denken over al mijn keuzes in het leven!

Website Caroline Houthuyse: http://www.carly-art.com/Caroline-en.html

Spiegelbeeld

2010-03-30T07:36:00.000-07:00

Heb ik toch altijd gedacht dat ik niet iemand ben die op uiterlijk let. Nou ja… niet op kleding, dat zie ik vaak niet eens. Als je me vraagt na een avond met vrienden, wat ze aan hadden, weet ik het meestal niet. Wel hoe hun ogen stonden of hoe de sfeer was. Ik ken mensen die weten precies uit te tekenen wat iemand aan had tot in de details.
Ik zie mezelf niet als iemand die mensen beoordeelt op hun uiterlijk. Deze week bleek weer eens dat dat beeld van mezelf totaal niet klopt.

Twee gebeurtenissen van de week tikten me op de vingers. Er is een wijs man gestorven deze maand. Ik ben twee keer naar een lezing van hem geweest en wat ik meemaakte was zeer waardevol. Het enige vervelende was dat hij op een oom leek waar ik nogal een hekel aan had in mijn jeugd. Het zelfde gezicht, alleen had Ted een staartje. Daardoor kon ik niet goed naar hem luisteren en werd mijn beeld versluierd door het beeld van die oom. Ik probeerde me telkens te vervrouwen en me te concentreren op wat voor wijsheden Ted te berde bracht. Dan lukte het weer even en toch kwam mijn oom er weer tussen. Door het bericht dat Ted was overleden kwam dat weer helemaal boven.

Het tweede was het volgende: Hanneke Groenteman leverde op haar weblog commentaar op het uiterlijk van twee kunstenaressen die bij “De wereld draait door” zaten. Gerti Bierenbroodspot en Marte Rőling zijn twee kleurrijke oudere vrouwen en Hanneke noemde ze spoken. Ik mailde haar een wat bestraffende mail dat ze die vrouwen in hun waarde moest laten en dat het juist heerlijk is dat die vrouwen zo zichzelf durven te zijn. De volgende dag zette ze mijn mail op haar weblog en schreef dat we (er waren meer reacties) wel gelijk hadden. Ik vond het groots dat ze op haar eigen woorden terugkwam en blij liet ik het stukje lezen aan mijn vriendin.

Een uurtje later ging ze naar de sportschool. Ze had zich volledig opgemaakt en meer dan anders. Ik vroeg: “Waarom heb je zoveel make-up op? Is dat niet overdreven voor de sportschool?” Zegt ze: “Wil je een koek?” “Wat bedoel je?” vroeg ik. Dit was duidelijk niet het moment om een koek aan te bieden. “Nou, een koek van eigen deeg!”

Overzicht tussen levens

2010-03-28T13:45:00.000-07:00

Een vriendin vertelde dat ze naar een reïncarnatietherapeut was geweest en dat het heel bijzonder was. Het duurt drie tot vier uur en hij brengt je tussen levens in.
Mijn nieuwsgierigheid was gewekt en ik maakte een afspraak.
Een vriendelijke heer met baardje ontving me in een mooie villa en ik mocht op een keurig bed gaan liggen.
Hij telde snel terug van vierenvijftig naar steeds vroeger in mijn leven en af en toe stopte hij en dan was ik er meteen. Zag mezelf als tienjarige in bed boekjes lezen. Dan vroeg hij: "Wat doe je?" "Boekies lezen"... hoorde ik mezelf zeggen met een kinderlijk klein stemmetje. "Wat voor boekjes?" "Stripboekies."
Terug in de tijd en verder en verder... tot ik mezelf terugzag als jongetje in een klein steegje in Amsterdam. Spelend met een kruiwagentje. De zon scheen en ik voelde me heerlijk en het leven was vol beloften. Mijn moeder zag ik in een donker klein grauw kamertje in een hoekje zitten. Daarna zag ik mezelf op een kantoor werken.
Een kale saaie ruimte en ik haatte het. Maar ik bleef. Jaren en jaren op dat kantoor.
Ik hoorde mezelf steeds zeggen: "Nah, is dat 't nou? D'r is niks an."
Tot ik op nog jonge leeftijd dood ging.

Ik kwam in een mist en dat duurde erg lang. Tot de mist optrok en ik naar mijn leven kon kijken. Ik zag alle gemiste kansen. Ik had alleen maar naar buiten hoeven lopen en ik was vrij geweest. Ik had alleen maar wat fruit hoeven inkopen en verkopen op de markt. Of lopen tot ik bij een boerderij kwam en mijn diensten aanbieden en dan weer verder. Ik had zo die deur uit kunnen lopen, maar had het niet gedaan. Ik voelde zo'n spijt in me opkomen. Een vlammende pijnlijke spijt. Ik had mijn leven verpest. Achter me hoorde ik stemmen die zeiden: "Je hoeft niet zo te treuren, je bent oneindig en je kunt elk moment nieuwe keuzes maken" Op dat moment nam ik me voor in een volgend leven het zo interessant mogelijk te maken. Dat gaf ruimte.
Dat was het. Geen interessante koningsverhalen of slavernij of oorlogen... nee, een doodsaai leven. Toen ik naar huis reed voelde ik me zalig. Als dit het volgende leven is dan heb ik het inderdaad zo interessant mogelijk voor me zelf gemaakt. Ik geniet van elke dag. En ik kan me vele momenten herinneren dat ik dacht: "Ik hoef hier niet te blijven, ik kan zo de deur uit lopen." Niet voor niets heb ik tot mijn vierentwintigste vierenvijftig baantjes gehad op diverse kantoren alvorens ik ging studeren. Nog een flinke dip voor mijn dertigste en daarna koos ik voor een zeer interessant leven. Eerst als shiatsumasseur en vervolgens als trainer en coach. Mijn zoektocht werd een openbaring. Er is zoveel meer te beleven dan ik ooit dacht en dit leven levert me zoveel waardevolle momenten en ontmoetingen op dat ik er over kan blijven schrijven.

De volgende dag fietste ik naar mijn geliefde Vondelpark en op het terras zat iemand die ik al jaren ken. Ze zat te somberen. Ik vertelde haar het verhaal van mijn reis in de tijd van de vorige dag. Ze klaarde helemaal op. "Verhip" zei ze. "Dat is precies waar ik tegen aan hik. Ik werk al 25 jaar bij hetzelfde bedrijf en ik wil al jaren iets anders doen waar ik ook voor heb gestudeerd maar ik durf niet. Dit is het... ik houd er mee op!" Een paar dagen later kreeg ik een mail dat ze ontslag had genomen. Nu krijg ik mails van haar van overal vandaan waar ze haar huidige werk doet.
Zo zie je maar... waar of niet waar, het is altijd ergens goed voor.

Hoogmoed komt voor de val

2010-03-15T02:40:00.001-07:00

Kennen jullie dat? ... Opeens gloei ik van inspiratie en ren naar mijn computer om te schrijven. Binnen de kortste keren staat ie en ik voel dat dit een goed, rond en wijs verhaal is waarmee ik de wereld ga veranderen. Vol verwachting laat ik hem aan mijn vriendin lezen, zegt ze: "Die zin klopt niet." "Ja, maar lees nou even wat er staat... dat is veel belangrijker"... dan leest ze even verder en zegt: "je bent hier een woord vergeten."
Pfffffffffffffff daar gaat mijn inspiratie en ik zak weg in de wereld van woordjes en zinnetjes. Dan zit ik er wat verwezen bij terwijl mijn vriendin mijn column fileert.
Tot ik me realiseer dat het geweldig is dat ze dat doet. Dan ga ik weer recht zitten en kijk mee. Oeps nog een fout gevonden. Uiteindelijk zegt ze zuinig: "Ja, wel een leuk verhaaltje"
Daarna stuur ik het naar mensen waarvan ik zeker weet dat ze eerst het stuk lezen om de inhoud. Komt er altijd eentje terug dat mijn gevoel niet klopt of dat ik te licht ben. Ja, als columniste die haar gevoelsleven en gedachten de wereld in stuurt moet je stevig in je schoenen staan en goed tegen kritiek kunnen.
En dan de complimenten.. heerlijk. Genieten en zweven van geluk. Weer een column geplaatst in de krant, weer een mooie reactie en een aanvraag voor een coachtraject door wat ik schreef... wat een geluk en een weelde.
Dan zegt mijn vriendin: "Je schrijft toch over ego's en hoe je die los kunt laten?"
Het is een schat hoor maar broodnuchter en ze haalt me netjes weer terug naar de aarde. Heb haar deze nog niet laten lezen. Het is zondagochtend en ze slaapt nog. Dus als jullie fouten lezen, weten jullie hoe het komt.

“Rouwen werkt verslavend”

2010-03-14T05:24:00.000-07:00

(Deze column schreef ik zo'n 2 jaar geleden. Er is inmiddels al weer van alles gebeurd. Een goede vriendin is nu ook gestorven. Af en toe komt er een enorme ontroering over me die heerlijk is om te voelen. Het helpt om alles te laten komen en toe te staan wat er komt. Niet wegstoppen maar het gevoel omhelzen. Dan is het mogelijk ervan te genieten. Dood hoort ook bij het leven.)

"Rouwen werkt verslavend"

Deze kop van een wetenschappelijk artikel stond vandaag in een aantal kranten. Ik kan dat heel goed begrijpen, want….. ik ben in de rouw. Twee weken geleden stierf mijn moeder en… de dag erop haar zuster.
Twee vrouwen die heel belangrijk voor me zijn en waar ik veel van hou.Ik was verbijsterd en wist niet waar te beginnen met voelen.`s Morgens werd ik wakker en het eerste waaraan ik dacht was: mijn moeder dood en tante Annie dood… ik ga maar weer slapen, dit is teveel om te bevatten.
Dan stond ik onder de douche en als vanzelf huilde ik vanuit mijn tenen. Dan weer zat ik op de fiets en hup… daar kwam het weer met golven. En praten, iedereen die ik tegenkwam kreeg de volle laag en... van iedereen kreeg ik alle aandacht. Het praten ging maar door, ook tegen mijn moeder op de fiets. Dat maakt tegenwoordig toch niets meer uit. Je ziet de hele wereld in zijn eentje praten op de fiets.
Omdat ik rouwde meende ik ook het recht te hebben om iets steviger dan normaal door te mogen rijden in de auto.Ik stond namelijk boven de wet. Eerst dacht ik: ik heb haast want mijn moeder ligt op de intensive care en later dacht ik: ik heb haast want mijn moeder is gestorven en nu ik moet naar mijn vader toe. Dat kostte me € 150, maar wat kan mij dat schelen: mijn moeder is dood! Tot de wijze agent zei: “mevrouw u kunt beter € 150 betalen dan iemand dood rijden”. Toen was ik genezen van mijn arrogantie. De man had gelijk!

Ik ben een gelukkig mens, 52 en nog nooit eerder mensen verloren die zo vreselijk dichtbij stonden. Dus ik mag niet mopperen. Nu mag ik huilen overal waar ik maar wil en op halve kracht werken.
Van de week, na de begrafenissen gaf ik mijn eerste training aan douane mensen. Toevallig was het thema: “omgaan met emoties”. Stoere mannen en vrouwen met een gouden hart. Aan het begin van de training vertelde ik natuurlijk dat mijn moeder net was overleden en dat ze niet gek moesten opkijken als ik plotseling een wegtrekker had. Alles mocht en dat ontspande. Het gaf niet als ik een naam even niet wist of dat ik niet had opgelet tijdens een oefening. Ik was tenslotte in de rouw!
En dan al die aandacht. Al mijn vrienden en vriendinnen belden me en kwamen langs om me te troosthuggen. Ze kwamen zelfs naar de begrafenis en dat terwijl ze mijn moeder helemaal niet kenden.
Mijn vader, mijn nichten en een andere tante zijn nog nooit zo dichtbij geweest. We hebben met elkaar heel wat te verwerken en nog nooit hebben we elkaar zo veel gebeld en gezien.
Tijdens de begrafenissen hielden we prachtige speeches. Wat genoot ik van de speech voor mijn moeder. Met volle energie kon ik kwijt wat ik kwijt wilde over die bijzondere moeder van me. Iedereen luisterde. Alles wat er nog haakte in onze relatie is verpulverd.Het voelt als schoon verdriet en ik mag huilen en over haar vertellen zoveel als ik wil. Het is zalig.
Rouwen werkt inderdaad verslavend. Ik ga nog een paar jaar door.

Hulp van boven

2010-03-14T04:53:00.000-07:00

Mijn moeder lag op de intensive care aan de beademing. Ze was een praatster en nu was ze stil. Haar ogen en zwarte zware wenkbrauwen spraken nog boekdelen. Nu kreeg ik ruim de gelegenheid om te praten. Ze kon me nu niet meer in de rede vallen of tegen spreken. Hoe vaak had ik me dat niet gewenst.
Hoe ouder mijn moeder werd hoe meer en sneller ze sprak. Ze had zo’n praattalent dat ze geen adem hoefde te halen. Zoals ik in eerdere columns vaak schreef, ademen we allemaal onbewust met elkaar mee. Als je naar mijn moeder luisterde had dat zo’n effect op luisteraars, die vergaten ook adem te halen. Daar kon je knap benauwd van worden.Meestal deed ik voor ik binnenkwam al wat ademhalingsoefeningen en hield ik het gedurende het gesprek in de gaten zodat ik rustig kon doorademen. Menigeen die ik meenam om mijn moeder te bezoeken moest daarna flink bijkomen. Niet dat ze gekke dingen zei hoor… want mijn moeder kon heel wijs uit de hoek komen. Het was eerder de hoeveelheid en de snelheid waar mee het gepaard ging.

Nu was ze stil en ik zocht naar woorden. In het begin hield ik nog een peptalk: “Ma, je bent sterk… morgen halen ze je van de beademing…” hoe langer het duurde hoe minder peptalk en ik wist het niet meer. Ik twijfelde wat ik zou zeggen en voelde me ongemakkelijk.Als ik iedereen had opgesomd die de groeten had meegegeven en haar vertelde wie er allemaal aan haar dachten, viel ik ook stil. Dan staarden we elkaar maar wat aan.
Op een dag, na een bezoek, zat ik wanhopig in de auto en riep naar “boven”: “Help me alsjeblieft om dit anders te beleven. Hier heeft ze helemaal niets aan.” Ik werd op mijn wenken bediend. Zonder erbij na te denken zette ik een seconde later de radio aan en zie: ik viel precies in een gesprek van een vrouw over haar Bijna Dood Ervaring. Zij vertelde dat ze in de Liefdevolle Aanwezigheid van Daarboven was geweest, ze kwam weer terug in haar bed. Haar familie stond om haar heen, maar ze voelde dat deze niet aanwezig waren.
Op dat moment begreep ik meteen wat ze bedoelde. Zo stond ik ook bij mijn moeder. Niet echt aanwezig, maar zoekend naar woorden en vol angst en onzekerheid.

De boodschap kwam op het juiste moment en raakte me diep. Ik nam het besluit met totale aandacht en liefde bij mijn moeder te zijn en daarna ging alles vanzelf. Aan haar bed voelde ik me ontspannen en dat maakte dat de juiste woorden vanzelf kwamen.
Het gaf ons beiden rust. Dank aan “zij van boven…”

De vrouw met de Bijna Dood Ervaring heet Tienke Klein en ze schreef het boek: “De Kiem”.

Ingefluisterde Intuïtie

2010-03-04T05:34:00.001-08:00

Er zijn verschillende momenten in mijn leven die bepalend zijn geweest voor de manier waarop ik in het leven sta en mijn werk doe. Het volgende is mij werkelijk overkomen. Ik werkte inmiddels al enkele jaren als trainer/coach voor diverse bedrijven en was vreselijk trots op mijn werk. Ik kreeg mooie opdrachten en tijdens de feedback en evaluaties hoorde ik enthousiaste reacties. Niet alleen op de werkvloer, maar ook in privé situaties bleken de trainingen zeer praktisch en bruikbaar te zijn.
Op een dag liep ik over straat in Amsterdam, ergens in de Pijp en las op een groot bord: 'Ontmoet uw gidsen'. Nieuwsgierig liep ik naar binnen. Een prachtige jongeman uit Indonesië vertelde dat hij als medium voor mij contact kon maken met mijn spirituele gidsen. Trots als ik was wilde ik wel eens een applaus krijgen van 'de andere zijde'.

Mijn eerste vraag was: 'Wat vinden jullie van mijn werk?' in de volle overtuiging dat ze me zouden overladen met complimenten. Helaas, het antwoord was dat ze niet zo tevreden waren. Ik schrok: 'Waarom niet? Wat is er dan?' vroeg ik. 'Je luistert niet naar ons', kreeg ik door. 'We proberen je steeds te inspireren, maar je staat er niet voor open, je werkt met je hoofd en werkt een lijstje af.' 'Nou vertel dan maar, wat willen jullie dat ik anders doe?' Dat was niet mogelijk. Het kon alleen maar op het moment zelf. Dan moest ik me open stellen voor de inspiratie. 'Maar hoe moet dat dan?' vroeg ik weer. Dat werd niet helemaal duidelijk en daar moest ik het mee doen.

Teleurgesteld en ietwat beledigd liep ik naar huis. Hoe moet ik me nu openstellen? En waarom waren mijn trainingen en coaching 'voor de andere zijde' niet goed genoeg? De volgende dag gaf ik een training bij het Energiebedrijf in Amsterdam, tegenwoordig NUON. Voordat de mensen binnenkwamen en de training begon, en nadat ik alles had uitgestald en het programma op de flip-over had geschreven ging ik op een tafel zitten. 'Zo jongens', zei ik half naar boven kijkend, 'als jullie iets willen zeggen, doe het dan nu meteen even. Ik sta open voor jullie ideeën.' Het bleef stil en er was niets te zien of te horen.

De mensen stroomden binnen en de training begon. Ik had alles op een rijtje. Van de kennismaking tot en met de evaluatie. Na ongeveer een uur zette ik het programma stop. 'Laten we allemaal tien minuten helemaal stil zijn', zei ik tot mijn eigen verrassing. Normaal deed ik dat nooit. Veel te eng. Wie weet wat de mensen zouden denken. Zweverig gedoe. Tot mijn verbazing deed iedereen mee en ze vonden het geweldig. Allemaal. Ze kwamen tot rust en hadden ruimte in hun hoofd gekregen, zeiden ze. Ik voelde me geweldig. De volgende dag gaf ik weer een training, hield mijn praatje met de gidsen en ook daar zette ik het programma stop om weer iets anders te doen. Ik hoorde niets, zag niets… deed alleen wat er in me opkwam. Een plotselinge opwelling. Niet over nagedacht… zo maar spontaan en het was altijd het hoogtepunt van de training.

De volgende week had ik schilderles in Zwanenburg. Ik kwam binnen en de schilderjuf zei meteen: 'Marja, er staan twee figuren achter je te dansen en te springen.' 'Hoe bedoel je?' Ik keek achter me en zag niets. 'Het zijn je gidsen, ze zijn dolblij en ze zeggen dat je eindelijk naar ze luistert. Heb jij iets in je trainingen veranderd?' De vrouw wist helemaal niets van wat er die week ervoor was gebeurd en van de ontmoeting met de Indonesische jongen. De rillingen liepen over mijn hele lichaam. Ik realiseerde me, het is dus waar! Het is echt!

Vanaf die tijd houd ik altijd voor ik naar mijn werk ga een praatje met de gidsen. Onderweg in de auto bijvoorbeeld. Ik luister meestal naar het nieuws of naar radio 5. Lekker oude liedjes meezingen. Dan zet ik de radio uit en zeg: 'Ik ga niet voor niets naar Groningen vandaag. Er is iets te doen daar en jullie doen het werk. Dus laat het me maar weten. Ik sta er open voor.' Ik stel me open en laat me inspireren en laat de ingefluisterde intuïtie het werk doen. Heel af en toe vergeet ik het. Maar gaandeweg kom ik er vanzelf achter en doe ik het tijdens de training. Het werkt altijd. Ik ben ontspannen in wat voor situatie ook en er zijn altijd mensen diep geraakt. Ik voel mijn energie stromen en het gaat allemaal vanzelf.

Tip: Het enige wat je hoeft te doen is: stel je open voor je gidsen, het universum, God of dat wat voor jou relevant is. Het gaat om de intentie dat je jezelf als doorgeefluik ziet. Je hoeft het zelf niet te doen... Laat het gebeuren en vertrouw er op.

Jouw God of mijn God?

2010-03-02T02:36:00.001-08:00

Jaren geleden ontmoette ik de moeder van een vriendinnetje van de lagere school.
Het klikte en we dronken af en toe koffie met elkaar. Ze was christen en we hadden prachtige gesprekken. We begrepen elkaar en gingen dieper en dieper.
Tot ze me op een dag tijdens het eten van haar koekje streng aankeek en zei: “Marja, jij bent van de duivel!” Ik verslikte me in mijn koffie en keek haar ongelovig aan. Ik dacht dat ze een grapje maakte… maar nee… Weg was de goede sfeer en ze rukte me mijn koffie uit de handen. “Ja, want jij gelooft niet dat Jezus de enige weg is.”
Dit was het eind van onze gesprekken. De koek was op.

En dan de prachtige gesprekken die ik had met een vrouw die Krishna aanbad. We hadden zoveel gemeen en we zweefden samen op golven van spiritualiteit tot ze plotseling, met haar vinger dreigend naar me uitgestoken, zei: “Je moet Krishna als God zien, anders klopt er niets van je spiritualiteit!”

Ik maakte kennis met allerlei richtingen: bij de ene mocht je geen seks en geen uien, bij de andere geen vlees op vrijdag en bij weer een andere moest je het ijskastlicht met tape bedekken op zaterdag.

God zei tegen de één dat je naar het oosten moest buigen tijdens het bidden en tegen de ander dat je niet moest bidden maar mediteren. Voor sommigen moest dat vijf keer per dag en voor anderen drie keer. Weer anderen mochten een vrouw geen hand geven en sommigen moesten dat juist.
Twee boeddhistische vriendinnen keken me meewarig aan en zeiden dat ik nog niet zo ver was omdat ik God niet los had gelaten.
Tja, wat moet je dan? Wat is nu de waarheid?
Je komt thuis na dit leven en je staat voor God. Hij kijkt je woedend aan en zegt: “Op 2 maart 1988 heb jij een ui gegeten!”
Of: ”Jij hebt het licht van de koelkast aan laten staan op 3 februari 2004!”
“Je hebt gevreeën op zaterdag 10 december! Foei!”
“Je boog te veel naar het zuiden op 2 maart 2005 en je geloofde nog in me tot het einde, terwijl je me allang los had moeten laten!”

Binnen en buiten al die stromingen kom ik mensen tegen die de regels niet zo nauw nemen en die hun hart wijd open hebben staan.
Warmte straalt me tegemoet als ik hen zie. Ik zie atheïsten die diezelfde liefde uitstralen en in de meest vreselijke oorden mensen helpen. Ik ontmoet doodgewone mensen die zomaar op een bankje in het park, levenswijsheden die niet uit boekjes komen, aan anderen doorgeven. Mensen die, al dan niet gedoopt of besneden, liefde verspreiden.
Regels en rituelen zijn middelen om de connectie met God te ervaren. Als ze echter de hoofdmoot worden, dan werken ze eerder als een blokkade.
Ik ken mensen die doodsbang zijn als ze een regel hebben overtreden. Er is dan altijd iemand die zich opwerpt als boze rechter, Gods afgevaardigde op aarde. Als we gekwetst zijn in naam van God is het eigenlijk ons ego dat gekwetst is. We gebruiken God als machtsmiddel voor onze eigen strijd. We maken van God een karikatuur van ons eigen gekwetste ego. God kan niet beledigd zijn als we een regel overtreden of als we hem bespotten.
Moslims zijn beledigd over spotprenten en anderen zijn weer beledigd omdat de moslims het niet pikken. Zo zijn we met ons allen beledigd en denken we het meeste recht te hebben op het slachtofferschap.
God of Allah, de bron, of hoe je hem/haar wilt noemen, is liefde. Angst blokkeert de ervaring van liefde. Die liefde en kracht zijn er altijd. Zomaar om door ons heen te laten stromen en te gebruiken en door te geven. Dat gaat eeuwig door. Soms vergeten we het en weten we niet meer waar de deur zit. Als we hem weer vinden hoeven we alleen maar te kloppen. Hoe we dat doen mogen we zelf weten.

Er is een prachtig verhaal van Osho dat me elke keer weer raakt:
Een goeroe stuurt zijn discipel naar een onbewoond eiland met een mantra. Na 20 jaar stapt de goeroe in een bootje en roeit naar het eiland, om te zien hoe het met hem gaat. Daar zit de monnik voor een grot zijn mantra te zeggen. “Ai”, zegt de goeroe geschrokken, “je zegt de mantra verkeerd.” “Oh jé,” zegt de monnik, “hoe was het ook weer?” De goeroe geeft de juiste mantra en zegt dat de monnik nu helemaal opnieuw moet beginnen. Mismoedig stapt hij weer in zijn bootje en half op zee hoort hij: Splash splash… Als hij omkijkt, ziet hij de monnik over het water aan komen rennen: “Wat was de mantra ook weer?”
Ooit zag ik een plaatje waarop God als stralende zon naar alle kanten schijnt. Mensen trekken met lange touwen aan hem en roepen: “Hij is van ons!!” “Nee, hij is van ons!” God trekt zich nergens wat van aan en straalt rustig zijn stralen naar iedereen om hem heen.

Thuis bij Dirk

2010-02-28T01:02:00.000-08:00

Al weken riep pa enthousiast: "Er komt een Aldi om de hoek!" Pa was opgewonden toen het moment daar was. Hij had zich voor de gelegenheid netjes aangekleed en we gingen op weg. Inderdaad, een paar honderd meter lopen en daar was de Aldi. Al jaren komt hij bij Dirk wat een flink stuk lopen is voor een eenennegentig jarige met rollator. Dus dit leek een uitkomst.

Vol verwachting stapten we binnen en pa begon aan zijn zoektocht. "Waar liggen de eieren?" vroeg hij. Dat wist ik ook niet... dus zoeken. Alles was hem vreemd. Ik zag hem voortsjokken, de rug steeds krommer en zijn blik triester en triester. De onbekende merken, de volle gangen van ook zoekende mensen, geen karnemelk... Ik zag dat dit niets werd.

De kar was halfvol en pa liep verloren rond. "Wilt u naar Dirk?" vroeg ik. Het was alsof ik vroeg: "wilt u weer jong zijn?"
Zijn ogen begonnen te stralen, de rug weer recht en toen ik ook nog (heel aso) de kar liet staan met de spullen en we naar Dirk togen was pa de gelukkigste man op aarde.
Bij Dirk aangekomen liep hij als een koning achter zijn kar.
"En?" vroeg ik: "voelt u zich hier thuis?" "Ja, ik ben thuis... " zei hij met een zucht van verrukking.
Vrolijk vulde hij zijn kar met de vertrouwde spullen die hij al jaren haalt. Dezelfde route, dezelfde bananen, toetjes, brood, de eieren even controleren, koekjes, de chocoladerepen voor de hulp, de servetten, de karnemelk en dezelfde kassa, ook al is de rij daar langer dan bij de andere kassa's. Dat maakt hem niet uit.
Thuis bij Dirk.

Geen woorden, alleen hart

2010-02-16T05:39:00.000-08:00

Gisteravond was ik mediteren bij een Boeddhistische gemeenschap.
De stilte was weldadig en ik genoot met volle kracht van het Zijn.
Na een uur meditatie mochten we op een vraag contempleren.
Twee aan twee... een minuut stilte en dan mocht persoon A de vraag
op allerlei manieren stellen en ronddraaien en daarna persoon B.
De keurige heer tegenover me was flink op leeftijd. "U bent A en ik ben B", zei ik.
Hij keek me met een totaal open en liefdevolle blik aan en antwoordde: "Ik ben aap?"
Ik dacht dat hij me niet goed verstaan had en zei nog eens: "Nee, ik bedoel:
U bent A... u mag beginnen...".
"Aaah, zei de man en hij keek me zielsgelukkig aan: "Ja, ik ben aap...”
Het begon tot me door te dringen dat dit was wat het was en dat het goed was.
Dus we keken elkaar alleen een tijdje aan, waarop hij zei: "Heerlijk heerlijk..."
en ik ervoer hetzelfde. Er zat niets tussen ons. Geen woorden, alleen hart.

Terug naar school

2010-01-30T08:54:00.000-08:00

Afgelopen week kreeg ik via de VU de opdracht een workshop te geven op de Gerrit van der Veenschool in Amsterdam. Mijn hart sloeg over. Dat is 'mijn' oude school!
Het gaat er om de ouders te ondersteunen hun kinderen zo goed mogelijk te ondersteunen bij hun studiekeuze. Toen ik vijftien was ging ik van school af voordat ze mij er van af zouden sturen. Want dat zat er wel in.
Voor mijn veertiende was ik een verlegen meisje dat niets durfde en veel gepest werd. Tot op een dag een nieuwe lerares mij vroeg: "Marja, ik hoorde van de directrice dat jij altijd zo`n lief meisje bent. Waarom ben je in mijn klas dan zo vervelend?" Ik wist niet wat ik hoorde: Ik???
Voor mijn gevoel was ik onzichtbaar en werd ik niet eens gezien. Ik durfde me nauwelijks te bewegen om maar niet op te vallen, zodat niemand op het idee kwam iets naars tegen me te zeggen. Dus deze opmerking van de juf kwam totaal onverwachts.
Het gevoel dat het me opleverde was eerst verbijstering en daarna trok er een warmte door me heen. Wat heerlijk die aandacht. Wat was het een weldaad gezien te worden, al was het op een negatieve manier.
Vanaf die dag deed ik er alles aan op te vallen om dat gevoel weer te krijgen. Ik schreeuwde en zong door de lessen heen, provoceerde en pestte de leraren tot ze huilend de klas uitrenden en ik deed niet onder voor de boefjes die tegenwoordig zo in het nieuws staan.
Als die lerares die opmerking niet tegen mij had gemaakt was ik waarschijnlijk stilletjes en onzichtbaar de schooltijd doorgekomen.
Op een dag zei de directrice: "Ik noem geen namen Marja, maar als je nog één keer de gore moed hebt... dan schop ik je van school."
Natuurlijk bleef ik zitten dat jaar en mijn moeder zei: "Dan ga je maar werken."
Dat was het einde van mijn schooltijd en het begin van vierenvijftig baantjes.
Nu precies 40 jaar later gaf ik een workshop op diezelfde school. Het was voor mij een feest.
Mag mijn hart even huppelen?
Ps: Mijn welgemeende excuses aan de leraren van toen.

Mijn vader als rebel

2009-12-04T05:46:00.000-08:00

Gisteren belde mijn vader van 91 enthousiast op en vertelde mij dat hij had gedanst.
"Na 70 jaar" riep hij uit! Een leuke Indonesische vrouw had hem van zijn stoel getrokkenen samen deden ze een quickstep. Mijn vader heeft totaal geen ritmegevoel maar dat mocht de pret niet drukken.
Het leven zit vol verrassingen!

Mijn vader deed nog alles op de fiets. Het deed me pijn het hem te moeten zeggen. Maar ik wilde niet meer dat hij nog fietste. Te gevaarlijk. Als ik met hem loop ziet hij geen stoepjes, valt overal overheen, loopt tegen palen aan en soms zwaait hij wild met zijn armen als hij denkt dat er iets op hem af komt.
Er kwam een rollator voor in de plaats.
Hij vond het vreselijk. Niet meer fietsen. Zijn vrijheid beperkt. ‘Een rollator: dat is voor ouwe mensen’ zei hij minachtend.

Gisteren kwam mijn vriendin onverwachts bij hem langs om hem even met de auto naar de dokter te brengen, het regende zo. Hij was er al vandoor, en wat denk je... op de fiets.
Tja, mijn vader is een stille, verlegen man. Als ik hem ergens neerzet blijft hij zitten tot ik hem uitnodig te gaan staan of ergens mee naar toe te gaan.
Hij doet niets uit zichzelf. Dat heeft hij nooit gedaan. Mijn moeder bepaalde en gaf bevelen en pa volgde ze op. "Niek, pak die krant, Niek, geef dat bord even aan." Ik zei er wel eens wat van maar dat pikte ma niet. Een schat hoor... maar erg dominant. Hoe ik ooit feministe ben geworden? Thuis was het precies andersom. Ma had de broek aan.

Toen mijn vriendin tegen hem zei: "U beloofde Marja toch niet meer te fietsen?" Antwoordde hij slim lachend: "Ik had vandaag niets met Marja afgesproken hoe ik naar de dokter zou gaan. En stilletjes ben ik dan trots op hem: kijk die vader van mij nou... hij danst en hij is toch nog een rebel geworden op zijn ouwe dag.

Wat voor de één troep is...

2009-11-16T05:21:00.000-08:00

Hartje Amsterdam, het regent. Een prachtige zwarte jongeman komt naar me toe, met een boek in zijn hand, met verbijstering op zijn gezicht.
Zegt in het Engels tegen mij: "Ze hebben dit weggegooid... kijk wat een prachtig boek, ligt zomaar op straat!" Het was een PR boek over Amsterdam met als titel ‘I Amsterdam’.
Even verderop bij een vuilnisbak lag nog een stapel nat beregende boeken.
Hij kwam uit Soedan en kon niet begrijpen dat mensen hier zomaar boeken op straat konden weggooien. "Kijk eens wat een prachtig boek en die foto's! Ik ben er zo blij mee!".
Hij zou eens een rondje Amsterdam Oud-Zuid moeten doen in de vroege morgen.
Ooit heb ik een heel huis ingericht met meubelstukken die we midden in de nacht op straat zagen staan, door mensen gewoon buiten gezet.
Als de recessie lang aanblijft, zullen we misschien ook weer zo blij zijn met een boek van de straat.

Ik kan er niets aan doen, het zijn mijn genen

2009-11-05T04:41:00.000-08:00

In de Volkskrant stond het volgende bericht: Negatieve emoties, zoals angst en een depressief gevoel, zijn voor een groot deel erfelijk bepaald, stelt een onderzoeker van de Vrije Universiteit Brussel.

Auw, pijnlijk... ik hoor zo vaak: ik kan er niets aan doen want het zit in mijn genen of het staat in de sterren of ik ben te oud of te jong.
Als je ouders depressief zijn is het natuurlijk niet zo gek dat je niet zo vrolijk uit je jeugd komt.
Voor je conclusies trekt... kijk toch even of je zelf wat kunt doen.
Er zijn zoveel mogelijkheden om uit een depressie te komen.
Voorbeelden te over van mensen die het gelukt is.
Luister niet naar artsen die zeggen: Ach, neem maar meteen een pil. Of ja, uw vader was depressief dus daarom bent u het ook. Niets aan te doen.
Ga op zoek, kijk naar wat bij je past aan therapie, coaching, spiritualiteit, meditatie enzovoort.
Maak er een interessante zoektocht van en wie weet wat je vind. Als het allemaal niet helpt en je komt er achter dat het inderdaad de genen zijn... dan heb je in ieder geval een mooie tijd gehad.

Placebo's

2009-10-18T06:20:00.001-07:00

Las net op www.nu.nl dat placebo's niet alleen werken in onze geest maar ook daadwerkelijk in ons lichaam. Nu was dat al wel bekend maar ze moeten het altijd nog even wetenschappelijk onderzoeken.
Lees het artikel.

Dus als ik het goed lees, dan zijn de zogenaamde werkzame medicijnen ook placebo's.
Wat zal dat een bijwerkingen schelen als je de werkzame stoffen die schadelijk zijn weg kan laten.

We kunnen onszelf en onze kinderen leren het placebo effect toe te passen. Pure gedachtenkracht. En ja hoor... ook hier staat een artikel over.